ฉินอิ่นหันหลังกลับไปมอง ด้านหลังมีคนสามคนพุ่งออกมาจากป่า ในสามคนนั้น คนหนึ่งอายุน้อย สวมชุดคลุมขาวสะอาด อีกสองคนอายุมากกว่า เป็นชายวัยกลางคน
ส่วนชายหนุ่มผู้นั้น ฉินอิ่นกลับมีความทรงจำอยู่บ้าง
เมื่อห้าหกปีก่อนเคยพบหน้า เป็นคุณชายจากตระกูลอู๋คนหนึ่ง นามว่าอู๋ฝาน
ถึงกับกล่าวได้ว่า ไม่ใช่แค่เคยพบหน้า หากเมื่อห้าหกปีก่อน ภาพเหตุการณ์เกือบจะเหมือนกัน อู๋ฝานก็เคยปล้นเขาเช่นกัน ส่วนตัวเขาในตอนนั้น เพิ่งเริ่มฉายแสงในหมู่คนรุ่นใหม่แห่งทวีปสวรรค์เทวะ หมอนั่นจึงคิดแผนร้ายมาถึงตัวเขา
ปีนั้นถูกฉินอิ่นทุบตีจนหัวรนหาที่ซ่อน สัญญาว่าภายภาคหน้าจะไม่ทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยอย่างการปล้นเช่นนี้อีก
ไม่นึกเลยว่า เป็นวาสนากรรมเสียจริง
หนทางของศัตรูช่างแคบนัก ผ่านไปห้าหกปี บัดนี้กลับปล้นมาถึงหัวเขาอีกครา
"ฮ่าๆๆ อู๋ฝาน ห้าปีผ่านไป เจ้าก็ยังไม่รู้จักพัฒนาเลยสักนิด เรื่องที่ปีนั้นเจ้าสัญญากับข้า ข้ายังจำได้ หากเจ้ายังทำเรื่องเช่นนี้อีก ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!"
"จำความเจ็บไม่รู้จักจำรึ?"
เสียงของฉินอิ่นค่อยๆ กลับเป็นปกติ ทว่าครั้นอู๋ฝานได้ยินเสียงของฉินอิ่น จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะรู้สึกคุ้นเคย พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจ้องมองฉินอิ่น "เจ้าคือฉินอิ่น!"
แววตาของอู๋ฝานถึงกับปรากฏแววหวาดหวั่นขึ้นมา
ฉินอิ่น เมื่อสามปีก่อน เป็นฝันร้ายของเหล่าอัจฉริยะมากมายแห่งทวีปสวรรค์เทวะ
ส่วนเมื่อห้าปีก่อน ตัวเขาถูกฉินอิ่นทุบตีจนแม่แท้ๆ ยังจำไม่ได้ เรื่องนี้เขายังจำได้แม่นยำนัก
เสียงที่คุ้นเคยทำให้เขาผละถอยไปหนึ่งก้าวในบัดดล