จวนตระกูลฉิน
หลังเดินทางหนึ่งวัน ในที่สุดกลุ่มของฉินอิ่นก็กลับถึงตระกูลฉิน
ฉินเว่ยหยางรออยู่ที่หน้าประตูตระกูลฉินตั้งแต่เนิ่น ๆ ใจร้อนรนอย่างยิ่ง เมื่อเห็นนภานาวาของฉินอิ่นและพรรคพวกเทียบท่า ก้อนหินในใจจึงร่วงหล่นลงอย่างสมบูรณ์
เขารู้แล้วว่าหลินอวี้หลงและหลินเอ้อหู่ออกจากตระกูลฉินไป
ตอนนี้กลับมาอย่างปลอดภัย แสดงว่าทั้งสองทำการไม่สำเร็จ
"ท่านอาสาม" ฉินอิ่นมองฉินเว่ยหยางแล้วคารวะหมัด
ฉินเว่ยหยางเผยรอยยิ้ม "กลับมาก็ดีแล้ว"
"หลินอวี้หลงกับหลินเอ้อหู่ก็ออกจากตระกูลฉินไปแล้ว พวกเจ้าบนถนนไม่ได้พบเจอกันหรือ?"
ฉินอิ่นยังไม่ทันเอื้อนเอ่ย ฉินเสวียนก็ตื่นเต้นจนอดใจไม่ไหวพูดว่า "ท่านพ่อ จะไม่พบเจอได้อย่างไร เพียงแต่ พวกหลินเอ้อหู่มันก็แค่พวกอ่อนหัด ไม่ใช่คู่ต่อกรของพี่อิ่นเลย พี่อิ่นลงมือไม่กี่กระบวนก็ฆ่าพวกมันได้"
ฉินเสวียนไม่พูดก็แล้วไป พอพูดแม้แต่ฉินเว่ยหยางยังตกใจ
"หลินอวี้หลงกับหลินเอ้อหู่ตายหมดเลย!"
ผลลัพธ์นี้ คาดไม่ถึง
จะไปคาดคิดได้อย่างไร?
อย่างไรเสีย พลังของหลินเอ้อหู่ ห่างจากขั้นแปรสมุทรเพียงก้าวเดียว
ส่วนฉินอิ่นยังเป็นแค่ขั้นคลังวิญญาณขั้นสี่เท่านั้น
ฉินอิ่นหยิบห่อผ้าสองห่อออกจากแหวนมิติ ฉินเว่ยหยางเปิดดู ก็เป็นศีรษะขาดของหลินเอ้อหู่ทั้งสองคนจริง ๆ
สีหน้าฉินเว่ยหยางเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
"ทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของฉินอิ่นเจ้าหรือ?" ฉินเว่ยหยางยังคงไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง
ฉินอิ่นพยักหน้า "ข้าสังหารด้วยมือตนเอง"
ฉินเว่ยหยางหัวเราะลั่น "ดีมาก ฉินอิ่น เจ้าคือความหวังอนาคตของตระกูลฉินพวกเรา"