มหาวิถีอสนีปั่นป่วนไม่หยุด ชนกระแทกอย่างบ้าคลั่ง หากไม่ใช่เพราะหอหมื่นวิถีกำบังฟ้า พลังนี้คงทำลายมันแตกสลายไปแล้ว
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด
แสงอสนีค่อย ๆ จางหายไปในที่สุด
หลายคนเบิกตากว้าง จ้องมองสภาพภายในหอประกายฟ้า
เมื่อเห็นชัดเจน หัวใจก็กระตุกวูบ สั่นสะท้านอย่างยิ่ง
ดูเถิด
ภายในหอประกายฟ้า
ฉินอิ่นทั้งตัวไหม้เกรียม อาบไปด้วยอสนี เห็นได้ชัดว่าถูกโจมตีและบาดเจ็บ กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง แต่ยังคงยืนตัวตรง เงยหน้ามองเบื้องบน
เสื้อคลุมม่วงของอิ้งจิ่วโยวระเบิดออก เสื้อผ้าขาดวิ่น ไหม้เกรียมเหมือนกัน หน้าอกมีรูเลือดอยู่หนึ่งแห่ง ค่อนข้างน่าเกลียดน่ากลัว
นี่มัน...
อิ้งจิ่วโยวพ่ายแพ้แล้ว?
มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
ในฐานะเผ่าวิหคอสนีแห่งยุคบรรพกาล ซึ่งเป็นสายเลือดแท้โดยตรงของวิหคทอง มีเลือดและปราณเก่าแก่บริสุทธิ์ที่สุดของวิหคทอง กลับพ่ายแพ้ให้ฉินอิ่น!
อิ้งจิ่วโยวหัวเราะลั่น ตื่นเต้นอย่างยิ่ง "ได้ต่อสู้กับเจ้า นับเป็นวาสนาของข้า!"
"ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุด หาศัตรูคู่ต่อกรได้ยาก โดดเดี่ยวดั่งหิมะ การต่อสู้ครั้งนี้เลือดเดือดพล่าน ความรู้สึกเช่นนี้ ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว!"
เจตจำนงของผู้ทรงพลังยุคโบราณ ยังคงหลงเหลือความทรงจำเล็กน้อยจากอดีต เมื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด ไร้ศัตรูคู่มือ การต่อสู้ครั้งนี้ ทำให้เขาเห็นพรสวรรค์อันปิศาจของฉินอิ่น
หากได้เป็นศัตรูกัน คงสนุกเป็นแน่!
ฉินอิ่นคารวะด้วยความเคารพ ประสานมือโค้งคำนับ "ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ!"
"หากไม่ใช่ผู้อาวุโส วิถีอสนีของข้าคงไม่อาจทะลวงขีดจำกัด ทำลายอานุภาพขีดสูงสุดของวิถีอสนีม่วงได้"
การต่อสู้ครั้งนี้ ยากลำบากกว่าการต่อสู้กับจักรพรรดิบุตรกระบี่เสียอีก