ภายในหอประกายฟ้า
อสนีบาตถล่มต่อเนื่อง บ้าคลั่งกระหน่ำลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง ฉินอิ่นถูกซัดกระเด็นครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเนื้อหนังปริแตกพรุน ไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป จึงได้เลือกที่จะรักษาบาดแผล
ประดุจดังแมลงสาบที่ตีไม่ตาย ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ก็จะทุ่มสุดกำลังเพื่อลุกขึ้นยืน แล้วฟาดฟันกระบี่ต่อไป
แม้แต่อิ้งจิ่วโยวก็ยังต้องยอมจำนนต่อปณิธานเยี่ยงนี้ของฉินอิ่น
ถึงกับเอ่ยชมว่า "ปณิธานเช่นนี้ นับแต่โบราณกาลจนถึงปัจจุบัน มีน้อยคนนักที่จะเทียบเคียงเจ้าได้"
"ในภายภาคหน้า เจ้ามีคุณสมบัติพอที่จะยืนอยู่ ณ จุดสูงสุด!"
นี่เป็นการยอมรับจากก้นบึ้งหัวใจของอิ้งจิ่วโยวอย่างไม่ต้องสงสัย
ผู้ฝึกบำเพ็ญนั้น นอกเหนือจากพรสวรรค์ จิตใจแห่งมรรคา และความขยันหมั่นเพียรแล้ว ปณิธานก็เป็นอีกหนึ่งดัชนีสำคัญที่ใช้วัดว่าผู้ฝึกบำเพ็ญผู้นั้นจะสามารถก้าวเดินไปได้ไกลและยาวนานเพียงใด
แน่นอนว่า สาเหตุที่ฉินอิ่นกล้าทำเช่นนี้ ย่อมเป็นเพราะเจตจำนงแห่งหอประกายฟ้าจะไม่สังหารผู้คนนั่นเอง
ต่อให้เหลือลมหายใจเพียงครึ่งเดียว เจตจำนงโบราณเหล่านั้นก็จะยอมหยุดมือ
นี่ควรเป็นกฎของหอประกายฟ้า ไม่อาจให้เจตจำนงเหล่านี้ขัดขืนได้
ด้วยเหตุนี้ ฉินอิ่นจึงได้ฝึกฝนร่างกายตนเองอย่างไม่ลดละ เพื่อมุ่งไปสู่ขีดจำกัดที่แท้จริง
นี่มิใช่เพียงการตีหลอมวิถีอสนีของเขาเท่านั้น หากแต่ยังเป็นการแสวงหาขีดจำกัดแห่งปณิธานของตนเองอีกด้วย
สิ่งที่ไม่อาจสังหารข้าได้ จะทำให้ข้าแกร่งขึ้น!
ฉินอิ่นเชื่อในสิ่งนี้มาโดยตลอด
กลืนโอสถลงไป ฉินอิ่นยิ้มขมขื่นพลางกล่าวว่า "โอสถรักษาบาดแผลที่ฝ่าบาทหลิงหลงหลอมนั้น ข้าใช้ไปจนแทบหมดสิ้นแล้ว"
"ดูท่าคงต้องให้จักรพรรดินีเตรียมสำรองไว้ให้ข้าอีกสักหน่อย"