ดวงตาของฉินอิ่นแดงฉานดั่งห้วงลึกแห่งทะเลโลหิต แม้เพียงมองแวบเดียวก็คล้ายร่วงสู่ขุมนรกไร้สิ้นสุด หนาวสะท้านยิ่งนัก
ดวงตาเช่นใดจึงน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้?
ต้องสังหารผู้คนมามากน้อยเพียงใด?
ภายใต้แสงอสนีที่ระเบิดกระจัดกระจายทั่วฟ้า ฉินอิ่นยืนตระหง่านอยู่เบื้องสูง เงาซ้อนสองสายลอยกลางอากาศ ผู้คนล้วนตื่นตะลึง ไร้ผู้ใดคาดคิดว่า ลั่วจวินเหิง ผู้ถูกสวรรค์เลือกระดับสูงสุดแห่งเผ่าอสนีมารวิหคม่วงที่เกือบจะระเบิดพลังเต็มกำลัง จะถูกฉินอิ่นบีบให้ตกอยู่ในสภาพยับเยินถึงเพียงนี้
ถึงขั้นเอาใครคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นหลอมรวมปราณอย่างฉินอิ่นไม่อยู่
บุรุษผู้นี้ผิดปกติถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
“คุณชายลั่วจวินเหิงเองก็หาใช่คู่ต่อสู้ของผู้นี้หรือ?”
“ควบคุมพลังวิถีกระบี่ที่สมบูรณ์ ทั้งยังมีวิชาแยกกายอันน่าหวาดหวั่น มวยแยกกายเทียบเท่าพลังรบกายจริง พรสวรรค์ของผู้นี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก”
“ทั่วร่างถูกอสนีระเบิดจนไหม้เกรียม แต่กลับไร้สุ้มเสียง นิ่งดั่งไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างกายของบุรุษผู้นี้หลอมจากเหล็กหรือ?”
“ยังห่างชั้นอีกหรือ? นี่ช่างเป็นการดูหมิ่นเกินไปแล้วกระมัง?”
เสียงเซ็งแซ่ดังระงมขึ้น ผู้คนจำนวนมากรู้สึกเป็นไปไม่ได้
แม้อานุภาพอสนีเหล่านั้นจะมิได้ทำร้ายถึงจุดสำคัญของฉินอิ่น แต่มันแผ่กระจายทั่วร่าง ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็มิอาจทนได้โดยไม่ออกเสียงเช่นนี้
พวกมิรู้เลย สำหรับฉินอิ่นแล้ว นี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่เจ็บไม่คัน
หลังจากถูกเปลวเพลิงอีกาทองเผาผลาญ อานุภาพอสนีเพียงเท่านี้ หาควรแก่การกล่าวถึง
ในดวงตาของราชันอสูรอสนีม่วงก็เต็มไปด้วยแสงอสนีปั่นป่วน รู้สึกตื่นตะลึงอย่างยิ่งต่อการแสดงของฉินอิ่น
ลั่วจวินเหิงกำหมัดทั้งสองขึ้นแน่น เกิดเสียงดังกรอบแกรบ ตัวมิเคยคิดเลยว่าจะถึงขั้นนี้
ตัวดำรงอยู่ในคำชื่นชมของเผ่าพันธุ์มาช้านาน ถูกเหล่าคนรุ่นใหม่ป้อยอไม่หยุดหย่อน ยืนอยู่ในที่สูง ประโยคที่ว่ายังห่างชั้นอีกนั้น เกือบทำลายจิตใจแห่งมรรคาของตัวแตกสลาย