ท่ามกลางกัมปนาทอสนีคำราม เสียงสายฟ้าของราชันอสูรอสนีม่วงดังกึกก้อง บังคับให้อสนีบ้าคลั่งเหนือเวทีประลองสงบลงทันที
ดวงตาอสนีของลั่วจวินเหิงจับจ้องราชันอสูรอสนีม่วงด้วยความไม่เข้าใจ เอ่ยอย่างอาฆาตแค้นยิ่งนักว่า “ราชันอสูร ศึกนี้ข้าจำต้องชนะ ข้าเป็นผู้ถูกสวรรค์เลือกขั้นสูงสุดของเผ่า ไม่มีวันพ่ายแพ้ แม้แต่ผลเสมอก็ไม่อาจยอม!”
เสมอ?
สำหรับลั่วจวินเหิงแล้ว ต่างอะไรกับความพ่ายแพ้?
ล้วนเป็นความอัปยศ
เขาไม่อาจยอมรับ
เขาถึงกับยอมใช้พลังเลือดและปราณในร่าง เพื่อเอาชนะฉินอิ่น
น้ำเสียงของราชันอสูรอสนีม่วงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยความศักดิ์สิทธิ์และอำนาจ “พอแล้ว”
“ศึกนี้ไม่ใช่การต่อสู้ชีวิต เพียงประลองฝีมือ แค่นี้ก็ดีที่สุดแล้ว”
“ยิ่งกว่านั้น เจ้าคิดขัดคำสั่งข้าหรือ?”
ขัดราชโองการ?
ลั่วจวินเหิงจะกล้าได้อย่างไร
เขาจำต้องกลับร่างมนุษย์ หมัดกำแน่น จ้องมองฉินอิ่น “ราชโองการให้ศึกนี้ยุติเพียงเท่านี้ แต่มิใช่จุดจบ ในวันหน้า ข้าจำต้องประลองกับเจ้าอีกครั้ง!”
“ข้าไม่เชื่อ ว่าข้าจะพ่ายให้เจ้า!”
เผชิญคำท้าอีกคราของลั่วจวินเหิง ฉินอิ่นยิ้มบางๆ เก็บพลังทั่วร่างกลับจนหมดสิ้น “หากเจ้าอยากสู้ ก็ย่อมมีโอกาส ข้าจะตามไปเป็นเพื่อน”
พูดตามตรง ขณะลั่วจวินเหิงปลุกพลังเลือดและปราณ ฉินอิ่นรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอย่างยิ่ง
หากราชันอสูรมิทรงบังคับให้ยุติการประลอง
ตนคงต้องใช้วิถีเทวะสังหาร ถึงจะเอาชนะลั่วจวินเหิงได้!
แต่นั่นเป็นเพียงการประลอง มิจำเป็นต้องใช้ไพ่ตายทั้งหมด
ส่วนวิถีเทวะสังหาร ยิ่งเป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุด ซึ่งฉินอิ่นไม่ต้องการใช้โดยง่าย
ตราบไม่ถึงคราวคับขัน ต้องไม่แสดงต่อหน้าผู้อื่นเป็นอันขาด
ทว่าไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ฉินอิ่นได้ประจักษ์แก่ตาถึงพลังของผู้ถูกสวรรค์เลือกขั้นสูงสุดที่ว่าแล้ว