คืบหน้าเร็วเกินไป ทำให้ฉินอิ่นตั้งตัวไม่ทัน
ไม่ใช่แค่ฉินอิ่น คนอื่นก็อึ้งกันหมด
ท่านเป็นถึงราชันอสูร จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้ด้วยหรือ?
ไม่รู้คงนึกว่ากำลังยกลูกสาวให้
ฉินอิ่นรีบส่ายหน้าด้วยความตกใจ กล่าวยิ้มๆ ว่า "มิได้ๆ ท่านพ่อตา ข้าว่าการนี้กะทันหันเกินไป พวกเราค่อยปรึกษากันดีดีเถิด เพราะการแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ของชีวิต จะมักง่ายมิได้"
ราชันอสูรหรี่ตาลง จ้องฉินอิ่น ทำให้ฉินอิ่นรู้สึกขนลุกโดยไม่รู้ตัว
"เป็นอย่างไร? บุตรเขยผู้เลิศรู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสมหรือ? หรือรู้สึกว่ามีจุดใดที่ข้า พ่อตาผู้นี้ทำไม่ถูกต้อง"
ฉินอิ่น "......"
ราชันอสูรดีต่อตนอย่างแท้จริง
ถึงขนาดฝ่าความคัดค้านของทั้งเผ่า ให้ตนเข้าบึงอสนีม่วง แม้แต่บรรพชนยังถูกราชันอสูรขังไว้
ฉินอิ่นจะพูดว่าตนกับศิษย์พี่หญิงเป็นแค่การแสดงละครก็ไม่ได้ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ กล่าวว่า "ท่านพ่อตาทุ่มเทสุดใจให้ลูกเขย ลูกเขยซาบซึ้งจนมิทันตั้งตัว"
"เพียงแต่ว่า ลูกเขยผู้นี้ยังมีพลังอ่อนแอ มิอาจปกป้องศิษย์พี่หลิวหลีได้อย่างแท้จริง อีกทั้งลูกเขยก็ไม่มีสิ่งใดให้ภูมิใจ หากจะแต่งกับศิษย์พี่จริงๆ ข้าต้องรับศิษย์พี่หลิวหลีเข้าจวนอย่างสง่างามโอ่อ่าแน่นอน"
"ลูกเขยไม่ต้องการให้งานแต่งของศิษย์พี่กับข้า สะเปะสะปะเช่นนี้"
ได้ยินฉินอิ่นอธิบายเช่นนี้ ราชันอสูรจึงยิ้มตาหยี กล่าวว่า "ช่างเถิด ข้าก็ไม่บังคับพวกเจ้า"