“คารวะส่งบรรพชน!”
เหล่าชนเผ่าอสนีมารวิหคม่วงหวาดหวั่นจนตัวสั่น คุกเข่าหมอบราบกับพื้น เนิ่นนานจึงกล้าเงยหน้าขึ้น
ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าเปี่ยมไปด้วยความซับซ้อนระคนตื่นตะลึง จับจ้องไปที่ฉินอิ่น
นับตั้งแต่ฉินอิ่นมาถึงเผ่าอสนีมารวิหคม่วง เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเขา แต่ละเรื่องล้วนมากพอจะสะเทือนผู้คนทั้งหล้า
และบัดนี้ยังอาศัยบึงอสนี หลอมรวมจนได้ดวงทารกวิญญาณระดับจักรพรรดิ แถมยังควบคุมวิถีอสนีม่วงที่คนนอกไม่มีทางควบคุมได้ นอกจากนี้...
กระทั่งบรรพชนยังเปลี่ยนข้าง
เลือกยืนอยู่ข้างเดียวกับฉินอิ่น
ถึงขั้นผูกโยงชะตาของเผ่าอสนีมารวิหคม่วงไว้กับฉินอิ่น
โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้น?
ตัวฉินอิ่นมีมนตร์เสน่ห์เช่นไรกันแน่?
หรือว่าจะมีเสน่ห์พิเศษบางอย่าง ราวกับน้ำซุปมอมเมา จนแม้แต่บรรพชนยังคลุ้มคลั่ง?
ผูกโยงชะตาไว้กับฉินอิ่นงั้นรึ?!
มันคุ้มค่าจริงหรือ?
เหล่าชนเผ่ามากมายต่างถามตนเองอยู่ในใจ
ฉินอิ่นนั้นเป็นอสูรร้ายเกินไป ภายภาคหน้าย่อมก่อให้เกิดคลื่นเลือดคลั่งลม และถึงขั้นก่อความโกลาหลไปทั่วแดนสวรรค์บรรพกาล
เมื่อถึงเวลานั้น อิทธิพลส่วนใหญ่ที่ไม่ต้องการเห็นฉินอิ่นเติบโต ล้วนจะคิดหาทางสังหารฉินอิ่นอย่างบ้าคลั่ง การเผชิญหน้าพร้อมกับฉินอิ่น ไม่กลัวหรือว่าเผ่าอสนีมารวิหคม่วงจะได้รับผลกระทบ?
และนำไปสู่หายนะล้างเผ่าพันธุ์
คนส่วนใหญ่ล้วนพึงพอใจกับสภาพที่เป็นอยู่ ไม่อยากทำลายความสงบในยามนี้
ลองคิดดู ใครเล่าอยากออกจากวงล้อมอันอบอุ่น จำต้องฝ่าคลื่นลม เสี่ยงต่อการพลิกคว่ำ?
คนส่วนใหญ่ล้วนไม่ต้องการ
ยิ่งไปกว่านั้น แม้เผ่าอสนีมารวิหคม่วงจะไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในสิบแปดเผ่าปิศาจใหญ่ แต่อย่างน้อยก็ยังมีตำแหน่งสิบแปดเผ่าปิศาจใหญ่และรากฐานที่สั่งสม พวกเขาล้วนอยากใช้ชีวิตอย่างสงบราบรื่นไปชั่วชีวิต ไม่ต้องการเสี่ยง