สายตาผู้คนสั่นสะท้าน ความตกตะลึงในใจเกินจะกล่าว
ชุดป่านเรียบง่าย บุรุษหนึ่งเล่มเดียว ฟาดฟันทลายเจดีย์โบราณของราชาสถิตเจดีย์ไปครึ่งซีก กระทั่งตัดนิ้วมือราชาดาบปราบฟ้าไปหนึ่งนิ้ว
อาฉุนคลุ้มคลั่งระบำบ้าพลัง พลังทะยานถึงขีดสุด กระแทกฟากฟ้า ลำแสงดาบพุ่งขึ้นสู่สวรรค์ ทำให้สายตาผู้คนมีเพียงความเลื่อมใส ไร้ซึ่งความไม่เคารพแม้แต่น้อย
ดั่งเทพแห่งกระบี่ ยืนเด่นเป็นเอก ณ ที่สูง ทอดมองโลกมนุษย์
นี่คือท่วงท่าแห่งมหาผู้สามารถวิถีกระบี่ไร้เทียมทานกระนั้นหรือ?
ณ ห้วงไกล ว่านหลิวหยวนใช้ปราณจิตวิญญาณห้ามเลือดนิ้วที่ขาด สีหน้าหมองหม่น แต่หาได้กล้าบันดาลโทสะ เช่นเดียวกันกับวิถีกระบี่ที่ยังมิทันเข้าสู่ขั้นอริยะ เขาโอ้อวดนามว่าปราบฟ้า แต่บัดนี้ช่างน่าขันยิ่งนัก
เมื่ออยู่ต่อหน้าอสูรร้ายวิถีกระบี่อันดับหนึ่งใต้หล้าอย่างแท้จริง ฝีมือน้อยนิดของตน มิควรค่าแก่การมอง
เขาสัมผัสได้ว่า หากพลั้งมืออีกครั้ง อีกฝ่ายคงสังหารตนอย่างไร้ปรานี
รักษาชีวิตจึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด
ตราบใดที่ไม้เขียวยังอยู่ ฟืนก็ไม่ต้องกลัวมอด
ยิ่งกว่านั้น เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ล้วนทะนุถนอมขนปีกตนอย่างยิ่ง ไม่อยากสูญสิ้นชีพ
ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งไม่ปรารถนาความตาย อยากทะยานสู่ขั้นภูมิที่สูงขึ้นไป ต้องมีชีวิตอยู่เท่านั้น ตายแล้วก็สิ้นทุกสิ่ง
ว่านหลิวหยวนจ้องมองอาฉุน เอ่ยว่า "พ่ายแพ้ในมือเจ้า มิใช่ความอัปยศ จะบอกนามให้ข้าหรือไม่ หากมีวาสนา ค่อยประลองกันอีกสักครั้ง"