กลืน~~~
ฟ้าดินคืนสู่ความเงียบงัน
เสียงกลืนน้ำลาย ชัดเจนได้ยินถึงใจ ทุกดวงจิตสั่นสะท้าน คมกระบี่สุดยอดนี้ ถึงกับฟันหอคอยโบราณของราชาสถิตเจดีย์จนแตก!
หอคอยโบราณนี้ เป็นสมบัติสูงสุดของราชาสถิตเจดีย์ นับแต่สร้างชื่อมา อาศัยหอคอยนี้ปราบศัตรูเกรียงไกรนับไม่ถ้วน
แต่บัดนี้ กลับถูกผู้บำเพ็ญกระบี่ชุดเสื้อผ้าป่านฟันแหลกเป็นเสี่ยง!
น่าสะพรึงเพียงใด แทบไม่น่าเชื่อ
จี้ว่านเซี่ยงสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างร้ายแรง เหลือจะเชื่อ เก็บเศษซากหอคอยคืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
พลานุภาพของคมกระบี่เมื่อครู่ ทำให้เขาสัมผัสถึงเงาแห่งความตาย ประหนึ่งเท้าข้างหนึ่งก้าวผ่านประตูนรก
เหตุใดจึงแกร่งกล้าถึงปานนี้?
“หอคอยสมบัติของข้า!” หอคอยนี้ได้มาจากแดนลับโบราณแห่งหนึ่ง สำหรับเขาแล้ว เป็นดังคู่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ บัดนี้ถูกทำลาย เหลือเพียงโครงครึ่งซีก ใจปวดร้าวประหนึ่งเลือดหยด
หอคอยนี้มิอาจนำออกใช้อีก มิเช่นนั้นต่อจากนี้ จะถูกทำลายสิ้นซาก
ถึงตอนนั้น แม้อยากซ่อมแซม ก็กลายเป็นได้แค่ฝันเฟื่อง
หานอวี่สีหน้าหม่นทะมึนนัก รูม่านตาสั่นระริก เปี่ยมด้วยความกระวนกระวายและหวาดหวั่น
“เจ้าคือผู้ใดกันแน่!?”
เสียงของหานอวี่สั่นเครือขึ้น
ขณะนั้นเอง เซียวเวิ่นเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเซียวโม่โฉว “เหตุใดรู้สึกว่าผู้บำเพ็ญกระบี่ผู้นี้ คลับคล้ายคุ้นเคย? ข้าคิดไปเองรึ?”
เซียวโม่โฉวมิได้ตอบ
อาฉุนหนีงานแต่ง สร้างความเสียหายใหญ่หลวงแก่ตระกูลเซียวครานั้น
บัดนี้ตระกูลเซียว กล่าวได้ว่าใจล้วนเคียดแค้นต่ออาฉุน
แน่นอน ใจเซียวโม่โฉวก็มีบ้าง แต่ไม่ใช่ความแค้น หากเป็นความฉงนต่อสิ่งที่อาฉุนทำเมื่อครั้งนั้นกว่า