ฉินอิ่นจ้องมองหานอวี่ บรรพชนตระกูลหาน สีหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงจริงจัง ราวกับกำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริงเรื่องหนึ่ง
ประเด็นคือทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นกันอย่างชัดเจน
เปลวเพลิงสวรรค์เก้าสวรรค์ เป็นของตระกูลหานอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้ฉินอิ่นกลับกล่าวว่า เมื่อมันตกอยู่ในมือเขาแล้ว มันก็เป็นของเขา ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหาน
เจ้านี่มันหน้าด้านไร้ขีดสุดอย่างแท้จริง
แถมยังโจ่งแจ้งปล้นกลางอากาศ แต่กลับพูดได้หน้าตาเฉยชอบธรรมเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม เขามีสิทธิ์เช่นนั้นจริง ๆ นักดาบลึกลับผู้นั้นได้ตัดเส้นทางถอยของตระกูลหาน
หากตระกูลหานไม่ให้
เกรงว่าคงไม่อาจต้านทานเพียงหนึ่งดาบของนักดาบลึกลับนี้ได้
ตอนนี้ควรจะเลือกอย่างไร?
หานอวี่ในฐานะบรรพชน แม้ในใจจะเดือดดาลจนฟ้าสะเทือน แต่ก็ไม่กล้าระเบิดออกมา อาฉุนที่ยืนถือดาบอยู่ตรงหน้า ปล่อยรังสีดาบแผ่ซ่าน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากเอ่ยปากออกไปสักคำ ก็คงต้องถูกฟาดดาบสักดอก
เมื่อดาบนี้ฟาดลงมา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่เป็นเรื่องเอาชีวิตจริง ๆ
ผู้อาวุโสทั้งสองก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนักดาบผู้นี้
หานอวี่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออกว่านักดาบผู้นี้คือใคร
อาฉุนใช้วิชาดาบที่แทบไม่เคยใช้ ศาสตร์แห่งดาบจึงไม่มีทางรู้ได้ ซึ่งการฝึกฝนศาสตร์ดาบนี้ มีจุดประสงค์เพื่อปิดบังฐานะที่แท้จริงอยู่แล้ว
หานอวี่ตาแดงก่ำ กัดฟันกรอด แล้วปลดแหวนมิติในมือออกมาทันที
“เอาไป”
แหวนมิติที่สามารถให้เขาพกติดตัวได้ จะบรรจุของธรรมดาได้อย่างไร ล้วนเป็นสมบัติส่วนหนึ่งที่หานอวี่ใช้ความพยายามมาทั้งชีวิต เป็นของล้ำค่า
อาฉุนยื่นมือใหญ่คว้า คว้าแหวนมิติขึ้นมา
แต่กลับเห็นว่าอาฉุนไม่มีทีท่าจะหลีกทางให้
หานอวี่ขมวดคิ้ว “ยังอยากทำอะไรอีก?”
“ของข้าก็ให้ไปแล้ว!”
ถูกบีบบังคับถึงขั้นนี้ นับว่าเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง