ภายในห้วงเทวสถานบรรพชน
กฎอลหม่าน มีเพียงแห่งเดียว คลื่นกฎค่อนข้างสงบ
เก้ามหาจักรพรรดินีสตรีประทับอยู่เบื้องบน ดั่งเก้าองค์จักรพรรดิผู้ไร้เทียมทาน แววตาเป็นหนึ่งเดียวเผยความประหลาดใจ มองดูภาพที่ส่งกลับมาจากหยกหินนั่น
เจดีย์สัมฤทธิ์โบราณ ตระหง่านท่ามกลางฟ้าดิน มหาวิถีโอบล้อม แผ่ไอแสงรุ้งระยิบ พิศวงยิ่ง
“เหลือเชื่อจริง ๆ แดนสวรรค์บรรพกาลเล็ก ๆ แห่งนี้ กลับซ่อนสมบัติสูงส่งมากมายถึงเพียงนี้!”
จักรพรรดินีสตรีอสนีพิษเรียวปากแดงเผยออย่างแผ่วเบา ทุกอิริยาบถล้วนเสน่หาที่สุดในโลก เอ่ยอุทาน ในแววตาพลิ้วระลอก
จอมกระบี่ขาวหนานกงหว่านเกอสีหน้าซับซ้อน “แดนสวรรค์บรรพกาลนี่ประหลาดนักหนา นอกจากกระบี่สังหารเทวะที่พวกเราพบในห้วงเทวสถานบรรพชนแล้ว ปฐมกาลเตาหลอมโลกกับหอหมื่นวิถีกำบังฟ้า ก็ล้วนอยู่ในแดนนี้”
จักรพรรดิโอสถหญิงงามพิสุทธิ์แววตางุนงง แม้แต่นางเองก็ยังไม่อาจเข้าใจ
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
“คลื่นกฎของแดนสวรรค์บรรพกาล เทียบไม่ได้กับคลื่นกฎของแดนจักรพรรดิเลย นับเป็นเพียงเขตแดนที่ค่อนข้างปกติ แต่กลับวิเศษถึงเพียงนี้”
เหล่าจักรพรรดินีสตรี ล้วนมาจากแดนจักรพรรดิที่แท้จริง
มีเพียงพวกนางที่รู้แจ้ง แดนจักรพรรดิคือเขตแดนสูงสุดของโลกา อยู่เหนือเขตแดนนับไม่ถ้วน
ส่วนแดนสวรรค์บรรพกาลเล็ก ๆ กลับนำความสะท้านมาสู่พวกนางมากมาย
จักรพรรดินีสตรีจักรพรรดินีพิษสวรรค์ริมฝีปากลื่นนวลค่อย ๆ แย้ม: “แทนที่จะสนใจความไม่ธรรมดาของแดนสวรรค์บรรพกาล สู้สนใจเจ้าหนูฉินอิ่นนั่นดีกว่า”