นภาดาราลอยเด่นอยู่ห่าง ๆ
ฉินอิ่นกับจักรพรรดิเทียน สุดยอดอสูรร้ายรุ่นเยาว์แห่งแดนสวรรค์บรรพกาล จ้องตากัน เจตนาสังหารแผ่ซ่าน
บรรยากาศตึงเครียด คมดาบชูเด่น พร้อมจะเปิดศึกใหญ่สะท้านโลกทุกเมื่อ
“เหยียดหยามโลหิตบรรพจักรพรรดิ เจ้านี่กล้าจริง!!”
“พลังบรรพจักรพรรดิ ใครก็ลบหลู่มิได้ ประโยคนี้ หากกล่าวต่อหน้าผู้แข็งแกร่งแห่งตระกูลจักรพรรดิ ตายสถานเดียว!”
เกียรติภูมิบรรพจักรพรรดิ ใครกล้าหมิ่น?
ย่อมจุดโทสะตระกูลจักรพรรดิ หายนะไม่รู้จบ
บัดนี้ฉินอิ่นเหยียดหยามโลหิตบรรพจักรพรรดิ ไร้กฎไร้ฟ้า โอหังเกินไปแล้ว
กู้จิ่วเกอเห็นภาพนี้พลันหัวเราะฮ่า ๆ อย่างชื่นชม: “นิสัยเด็กนี่ข้าชอบ ไม่เกรงกล้าฟ้าดิน โลหิตจักรพรรดิแล้วอย่างไร? ก็เป็นแค่อดีต บัดนี้คนยุคปัจจุบันต่างหากที่เขียนเรื่องราว บรรพจักรพรรดิจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คืออดีต!”
“น่าเสียดายอายุน้อยเกิน ไม่อย่างนั้นคารวะเป็นพี่น้องได้”
กู้จิ่วเกอพลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
มีแม้กระทั่งความคิดอยากผูกมิตรเป็นสหายนอกรีตกับฉินอิ่น
ในดวงตาจักรพรรดิเทียนมีประกายทองกระเพื่อม ดั่งเปลวทองลุกโชน เห็นได้ชัดว่าโกรธเกรี้ยวจากคำพูดของฉินอิ่น
เงาจำลองบรรพจักรพรรดิเบื้องหลัง ปราณผันผวน ดั่งมีพลังกดดันไร้สิ้นสุด รูปดั่งวารี ท่วมทับเหนือฉินอิ่น
“บรรพชนบรรพจักรพรรดิแห่งตระกูลข้า คือบรรพจักรพรรดิซื่อเทียน ด้วยกายมดปลวกอย่างเจ้า กล้าดีอย่างไรมาหมิ่นบรรพจักรพรรดิ สมควรตายพันครั้งหมื่นครั้ง!”
เสียงเยียบเย็นลงจบ เจตสังหารน่าหวาดหวั่นปรากฏ
ด้วยเป็นคนแห่งตระกูลจักรพรรดิ ย่อมเคารพยำเกรงบรรพจักรพรรดิโดยธรรมชาติ ในสายตาตระกูลจักรพรรดิของพวกเขา บรรพชนบรรพจักรพรรดิดั่งฟ้า ผู้ใดก็ลบหลู่ไม่ได้