นภาดาราเคลื่อนเข้ามา เสียงเซียนท่วงทำนองละมุน แสงหนึ่งคล้ายแปรเป็นหมอกม่วงสายหนึ่ง แผ่ทางเบื้องหน้า นภาดาราประหนึ่งแล่นอยู่บนธารดาราสีม่วง งามตระการตา
ผู้คนนับไม่ถ้วนเห็นภาพนั้น ดวงตาล้วนเผยแววเคลิบเคลิ้ม
ศิษย์ของนิกายเซียนท่วงทำนอง สวมอาภรณ์ยาว มือถือกู่ฉิน กู่เจิง และเครื่องดนตรีหลากหลาย ลอยเด่นอยู่ตรงหัวเรือ
แต่ละนางล้วนเป็นเทพอัปสรโฉมงามหาใดเปรียบ
“ได้ยินมานานแล้วว่าศิษย์นิกายเซียนท่วงทำนองล้วนเป็นสตรีผู้เลอโฉมแห่งโลกมนุษย์ หากจักได้สักนางเป็นภรรยา บรรพบุรุษคงได้ธูปหอมก้านใหญ่”
“ฝันไปเถอะ! สตรีของนิกายเซียนท่วงทำนอง มีเพียงอัจฉริยะไร้เทียมทานในโลกมนุษย์เท่านั้นจึงคู่ควร จะมาถึงคราวพวกเราได้อย่างไร”
เหล่าชายหนุ่มผู้มากด้วยพรสวรรค์จากตระกูลใหญ่ในแดนสวรรค์บรรพกาล ล้วนทอดถอนใจยิ่งนัก หญิงงามล้ำเลิศเช่นนี้ ได้แต่ชมอยู่ห่าง ๆ แทบไม่มีวาสนาใดเกี่ยวข้อง เว้นแต่จะดวงเฮงปานเหยียบขี้หมา แน่นอนว่าโอกาสเช่นนั้นแทบจะเป็นศูนย์
เรื่องแบบนี้ ได้แค่ฝันกลางวันก็พอแล้ว
ฉินอิ่นนัยน์ตาวาววับ นึกถึงเงาร่างงามอันตราตรึง
หว่านเอ๋อร์ต้องอยู่ในนั้นเป็นแน่
เงาร่างงามสะดุดตาพอจะทำให้ทุกสิ่งมืดมนยืนเด่นอยู่ตรงหัวเรือ
เกศาดำขลับสามพันเส้นมุ่นไว้ด้วยปิ่นโลหิตหนึ่งเล่ม อาภรณ์ยาวสีแดงโบกไหวพลิ้วเบาราวไร้น้ำหนัก ผิวกายขาวดั่งหิมะ เปล่งปลั่งโปร่งแสง รูปร่างสูงเพรียว ดึงดูดสายตาทั้งโลกไว้ชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่ง
ดวงตาคู่หนึ่งอ่อนโยนเยี่ยงจันทราสีเลือด ทอดมองลงมาเนิบช้า
ในสายตาผู้คนทั่วหล้า ดังเทพธิดาผู้ยืนเด่นเหนือยอดเขาน้ำแข็ง ไม่อาจลบหลู่
ทว่าในสายตาฉินอิ่น กลับอ่อนโยนเยี่ยงสายน้ำ เปี่ยมด้วยความรักใคร่
นางคือ ซ่างกวนหว่านเอ๋อร์ ผู้ซึ่งบัดนี้ได้เป็นท่านนักบุญหญิงของนิกายเซียนท่วงทำนองแล้ว!