กู้จิ่วเกอเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ดวงตาแน่วแน่ไม่อาจสั่นคลอน
มหามรรคาสรรคาแข่งขัน ไม่รุดหน้าก็ถอยหลัง ไร้ผู้ใดอยู่เหนือเกมได้
"อสูรสวรรค์เช่นนี้ถือกำเนิด ยุคสมัยนี้ลิขิตให้คลื่นยักษ์ซัดสาด หากไม่ถือโอกาสนี้ฝ่าคลื่นลมไป แล้วจะรออะไรอีก?"
ตั้งแต่บรรพกาลจวบปัจจุบัน ทุกการเปิดฉากแห่งมหายุคสมัยอันรุ่งโรจน์ ล้วนมีอสูรสวรรค์เหนือชั้นถือกำเนิด
อสูรสวรรค์ทั่วหล้า ล้วนกลายเป็นเพียงฉากหลังให้มัน
ทว่าพร้อมกันนั้น อสูรสวรรค์เช่นนี้ก็ลิขิตให้หนทางมรรคาเต็มไปด้วยอุปสรรค เพียงพลาดพลั้งก็ถูกกลบฝังในกระแสคลื่นแห่งยุค ไร้แม้แต่ระลอกคลื่น
ไม่ใช่เพราะอื่นใด เพียงเพราะอสูรสวรรค์เช่นนี้ ลิขิตให้กระทบผลประโยชน์ของผู้อื่นมากกว่า
มนุษย์นั้นทำการใดย่อมมุ่งผลประโยชน์ ย่อมไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องผลประโยชน์ของตน
การปรากฏของนภาดาราแห่งสำนักศึกษาสวรรค์วิถี ก่อความฮือฮามากพอควร
ทั้งยังมีผู้คนจำนวนไม่น้อยใคร่รู้
"เขาไร้เทียมทานครานี้ จะยังสรรค์ตำนานได้อีกหรือไม่?"
เขาไร้เทียมทานทุกคราที่ลงจากเขา ล้วนสะท้านสะเทือนผู้คน
สรรค์สร้างเรื่องราววิจิตร
"ฉินอิ่นเอาชนะผู้ถูกสวรรค์เลือกจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ได้จริงหรือ? จะพบกับจักรพรรดิเทียน ณ ยอดสุดยอดได้หรือไม่?"
สิ่งที่ชวนให้ผู้คนใคร่รู้ยิ่งกว่าคือความแค้นฝังลึกระหว่างฉินอิ่นกับจักรพรรดิเทียน
ทว่าสิ่งที่ขวางกั้นความแค้นของทั้งสอง คือบุตรสวรรค์จากสำนักศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ
ขั้นภูมิของฉินอิ่นต่ำเกินไป ต้องการต่อสู้กับจักรพรรดิเทียน นอกจากต้องเอาชนะบุตรสวรรค์จากสำนักศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ได้ มิเช่นนั้นก็ไม่อาจเดินไปถึงจุดสิ้นสุด
เป็นไปได้หรือ?
ผู้คนมากมายพากันสงสัย
"ศิษย์น้องเล็ก มีผู้สนใจเจ้าไม่น้อยเลยนะ เกินหน้าศิษย์พี่ไปแล้ว!" ลู่ชิงอีเอ่ยปากค่อนแคะ ดูจะอิจฉาอยู่บ้าง