หลินเทียนเฟิงได้ยินเสียงของจ้าวอิน ร่างกายแข็งทื่อทันที
เขาไม่กล้าหันกลับไปมอง รีบตะโกนว่า "พี่ครับ พี่ ผมไม่ได้โกรธเคืองอะไรพี่นี่ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?"
"คุกเข่า!" จ้าวอินพูดเสียงเย็น
"พี่ครับ เราไม่มีอะไรค้างคากัน แล้วก็รู้จักกันมาก่อน ทำไมต้อง...!"
หลินเทียนเฟิงยังจะพูดต่อ แต่มีดเชือดหมูในมือของจ้าวอินออกแรงเล็กน้อย ใบมีดบาดคอของเขา
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา หลินเทียนเฟิงตะโกน "อย่า...อย่า ผมคุกเข่า ผมคุกเข่าตอนนี้เลย!"
พูดจบ เขาก็ผลักผู้หญิงออกจากตัว แล้วคุกเข่าลงกับพื้นทันที "พี่ พอแล้วหรือยัง?"
ในตอนนี้ ภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวของจ้าวอิน ผู้หญิงโง่สามคนนั้นถูกหลินเทียนเฟิงตัดหัว
หัวของหนิงเยว่กลิ้งมาถึงเท้าของจ้าวอิน ดวงตายังคงเบิกกว้างอยู่
ส่วนจ้าวอินเอง ก็ตายด้วยกรงเล็บของพยัคฆ์ขาวเหินฟ้าที่ตัวเองช่วยให้หลินเทียนเฟิงทำสัญญาด้วย!
ฉาบ ฉาบ สองครั้ง!
จ้าวอินแทงทะลุกระดูกสะบักทั้งสองข้างของหลินเทียนเฟิงจากด้านหลัง
เมื่อดึงมีดเชือดหมูออกมา เลือดก็พุ่งกระเซ็นใส่หน้าของจ้าวอิน ใบหน้าขาวสะอาดกลับดูละลาดขึ้นมา
"อ๊าย...พี่ ไอ้เหี้ยเอ๊ย พี่..." หลินเทียนเฟิงด่าเสียงหลง
แขนทั้งสองข้างของเขายกขึ้นไม่ได้อีกแล้ว ความเจ็บปวดที่ทรมานจนแทบบ้าทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว
"เจ็บไหม?"
จ้าวอินก้าวไปยืนข้างหน้าหลินเทียนเฟิง ก้มหน้ามองเขาอย่างเย็นชา "เจ็บก็ถูกแล้ว ต่อไปจะเจ็บยิ่งกว่านี้"