จ้าวอินฆ่าหลินเทียนเฟิงได้ แค้นใหญ่ได้รับการแก้แค้น ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างในเงามืดถูกปลดปล่อยออกมา เขารู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว
สองชาติเป็นคน เขาใจแข็งดั่งศิลา แต่ในวินาทีนี้ จู่ๆ ก็นึกถึงผู้หญิงสามคนนั้นขึ้นมา
ตอนนี้พวกเธอยังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ แต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
ถ้าในอนาคตยังได้เจอกัน เขาจะพยายามทำให้พวกเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น แต่ถ้าไม่ได้เจอ...
ถ้าไม่ได้เจอ จ้าวอินก็ไม่คิดจะเสียแรงไปตามหาพวกเธอมากนัก
ยังไงซะ การมีชีวิตอยู่ของตัวเองต่างหากที่สำคัญที่สุด
หากไม่มีพลังแข็งแกร่ง ต่อให้เจอพวกเธอ ก็ไม่สามารถปกป้องพวกเธอได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้พวกเธอเดินตามรอยชาติที่แล้ว
ทันใดนั้น จ้าวอินได้ยินเสียงสนทนาของกลุ่มผู้รอดชีวิตจากห้างสรรพสินค้าที่พบเห็นก่อนหน้านี้ ในระยะประมาณ 500 เมตร
"ที่แท้ พวกนั้นเป็นพี่น้องกัน"
จ้าวอินหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงเด็กสาวคนนั้นด่าเขา
เขาไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้มีคนด่าเขา ในอนาคตก็จะมีคนด่ามากขึ้นอีก
จ้าวอินเลือกที่จะไม่สนใจบทสนทนาของสองพี่น้องนั้น หันไปมองที่หลินเทียนเฟิง ซึ่งกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็เหนื่อยจนแทบหมดแรง แต่ยังคงใช้มีดสับลงมาช้าๆ ทีละที
"พอได้แล้ว เอามีดมา" จ้าวอินดับบุหรี่ แล้วเดินไปยื่นมือให้ผู้หญิงคนนั้น
ความบ้าคลั่งบนใบหน้าของผู้หญิงค่อยๆ จางหาย เธอเงยหน้ามองจ้าวอินอย่างช้าๆ สายตาว่างเปล่า ราวกับไม่ได้ยินที่เขาพูด
จ้าวอินก้มลงคว้ามีดเชือดหมูของตัวเองคืนมา เช็ดคราบเลือดบนหน้าอกผู้หญิง แล้วเสียบมีดกลับเข้าไปในฝักกระดาษที่แขนซ้าย