"คุณ...!"
หลินเทียนเฟิงเหลือบมองมีดกระดูกในมือของจ้าวอินโดยไม่รู้ตัว แล้วยิ้มแห้งๆ
"ฉันมีหลานสาวคนหนึ่ง ปีที่แล้วเรียนอยู่มัธยมต้นปีสองที่โรงเรียนมัธยมสอง เป็นนักเรียนของคุณ ตอนประชุมผู้ปกครองเราเคยเจอกัน" จ้าวอินพูดยิ้มๆ
"อ้อ นึกออกแล้ว" หลินเทียนเฟิงถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าก็ยิ้มกว้างขึ้น
แท้จริงแล้วเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจ้าวอินเป็นใคร แค่คิดว่าไม่ใช่มาแย่งข้าวของเขาก็พอ
จ้าวอินทำเหมือนอุทานเบาๆ ด้วยความไม่ตั้งใจ แล้วชี้ไปที่ผลึกดวงดาวในมือหลินเทียนเฟิง: "อาจารย์หลิน นี่อะไรเหรอ?"
หลินเทียนเฟิงรีบเอามือที่ถือผลึกดวงดาวใส่กระเป๋ากางเกง แล้วยิ้ม: "ของเล่นที่เก็บได้ เก็บไว้เป็นที่ระลึก!"
จ้าวอินยกเครื่องดื่มตงเผิงที่เหลืออยู่อึกหนึ่งที่อยู่ในมือขึ้นจ่อปาก แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้: "โลกจะแตกแล้ว อาจารย์หลินยังสนใจของตกแต่งแบบนี้อีก สมเป็นคนมีการศึกษา!"
"เดี๋ยว!"
หลินเทียนเฟิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าจ้าวอินมีเครื่องดื่มอยู่ในมือ ถึงแม้จะเหลือแค่อึกเดียว แต่มันมีน้ำตาล ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุดตอนนี้
"พี่ชาย ดูท่าทางคุณก็ไม่ค่อยกระหายน้ำเท่าไหร่ ไหนๆ ก็สนใจหินเทียมก้อนนี้แล้ว ฉันขอแลกกับเครื่องดื่มอึกนั้นสักอึกได้ไหม?"
"คิดว่าฉันโง่เหรอ?"
จ้าวอินสีหน้าแข็งทันที: "เอาของไร้ค่าแบบนั้นมาแลกเครื่องดื่มของฉัน?"
"พี่ชาย ให้เครื่องดื่มอึกนี้กับฉันเถอะ ต่อไปนี้คุณคือพี่ใหญ่ของฉัน!"
หลินเทียนเฟิงวิงวอน: "อีกอย่าง ในเป้ของคุณยังมีของกินอีกมากมาย ไม่น่าแคร์เครื่องดื่มอึกเดียวหรอก"
จ้าวอินจับได้ว่าตอนที่หลินเทียนเฟิงมองเป้ของเขา แววตาความโลภอันหนาแน่นนั้นฉายชัด