"แม่งเอ๊ย!" หลินเทียนเฟิงมองภาพวันสิ้นโลกตรงหน้า จู่ ๆ ก็ตะโกนลั่นอย่างเสียสติ แล้วทรุดตัวลงกอดเข่าร้องไห้
หนึ่งเดือนหลังวันสิ้นโลก เห็นได้ชัดว่าเขาลำบากแสนสาหัส ร่างกายผ่ายผอม ริมฝีปากแตกแห้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยขาวสะอาดเปรอะเปื้อนคราบเลือด ไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหน
หลินเทียนเฟิงร้องไห้จนหมดแรง ลุกขึ้นยืนแล้วเดินหน้าต่ออย่างระมัดระวัง
ที่เขากล้าออกมา ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญ แต่เป็นเพราะถ้าไม่หาอะไรกิน ก็คงต้องอดตาย
จ้าวอินกำมีดกระดูกในมือแน่น เดินย่องตามไปอย่างเงียบกริบ
หลินเทียนเฟิงเคลื่อนไหวช้ามาก ค้นหาอยู่นานถึงสามชั่วโมง แต่ที่ไหน ๆ ก็มีแต่เถ้าถ่านสีดำ จะมีอะไรให้กินได้?
ทันใดนั้นเขาก็ยกมีดทำครัวจ่อคอตัวเอง สีหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงก่ำ
จ้าวอินมองอยู่ห่าง ๆ เพิ่งจะรู้ว่า เจ้าแห่งพันธสัญญาคนนั้น เกือบจะฆ่าตัวตายในวันแรกของวันสิ้นโลก
แต่จ้าวอินรู้ว่าเขาไม่มีทางตาย
หลินเทียนเฟิงค่อย ๆ ลดมีดลง สีหน้ากลับมาแน่วแน่อีกครั้ง แล้วเดินต่อไป
"ช่วย... ช่วยด้วย...!"
ทันใดนั้น มีเสียงร้องดังมาจากซากปรักหักพังไม่ไกลนัก แฝงไว้ด้วยคำอ้อนวอน: "มีใครอยู่ข้างนอกไหม ช่วยฉันได้ไหม?"
หลินเทียนเฟิงที่กำลังเลื่อนลอยได้สติขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก้าวเดินไป
นั่นคืออาคารบ้านพักครอบครัวที่ถล่มลงมา เสียงดังมาจากใต้ซากชั้นล่างสุดที่ยังค่อนข้างสมบูรณ์
เพราะชั้นบนถล่มลงมาทับจนกลายเป็นฉนวนกันความร้อน ทำให้ผู้รอดชีวิตข้างในยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้ออกมาไม่ได้
หลินเทียนเฟิงถามเสียงแหบ: "ช่วยเธอ? มีของกินไหม?"
"ของกินก็หมดแล้ว ถ้าฉันออกไปได้ จะเลี้ยงเธอที่ภัตตาคารฝูหลินเลย!" เสียงผู้หญิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: "รีบขนปูนพวกนั้นออกไป ฉันจะได้ออกไป!"
"ไปกินที่ภัตตาคารฝูหลิน?" หลินเทียนเฟิงยิ้มเย้ย
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงข้างในยังไม่รู้ว่านี่คือวันสิ้นโลก
ไม่มีของกิน แล้วหลินเทียนเฟิงจะยอมเสียแรงช่วยคนได้ยังไง?
เขาหมุนตัวจะเดินจากไป
"จะไปไหน? ทำไมไม่ช่วยฉัน? เฮ้ย...!" ผู้หญิงข้างในได้ยินเสียงฝีเท้าไกลออกไป ก็ร้อนใจขึ้นมา: "ขอร้องล่ะ ช่วยลูกฉันด้วย!"
"เธอมีลูก?"
หลินเทียนเฟิงหยุด ถามว่า: "อายุกี่ขวบ?"
"เพิ่งห้าเดือน!" ผู้หญิงรีบพูด
หลินเทียนเฟิงยิ้มมุมปาก แล้วพูดว่า: "ฉันจะช่วยเธอ"
ผู้หญิงคนนี้พูดมีแรง แสดงว่าคงไม่ได้อดอยากมากนัก งั้นก็...
ก้อนคอนกรีตทีละก้อนถูกหลินเทียนเฟิงขนย้ายออกไป ไม่นานก็ปรากฏช่องโหว่
ข้างในมีพื้นที่ไม่น้อย เหมือนเป็นห้องครัวที่ไม่ถล่ม
ผู้หญิงตัวมอมแมมคนหนึ่งกำลังอุ้มทารกนั่งอยู่บนพื้น
"ขอบคุณนะพี่...!"
ผู้หญิงยังพูดไม่ทันจบ หลินเทียนเฟิงก็คลานเข้าไป ค้นหาทุกซอกทุกมุมอย่างไม่คิดชีวิต
ในตู้เย็นที่ถูกทุบพัง ยังมีเศษใบผักเน่าเหลืออยู่ เขาคว้ามันยัดเข้าปากทันที โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
บนพื้นมีซองขนมกองหนึ่ง และขวดน้ำเปล่ามากมาย เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงอาศัยพวกนี้รอดชีวิต หลินเทียนเฟิงเปิดขวดน้ำทีละขวด หยดน้ำที่เหลืออยู่ในขวดเข้าปาก
แล้วก็เก็บซองขนมขึ้นมา เลียเศษอาหารที่ติดอยู่ข้างในจนเกลี้ยง
เขาหิวเกินไปแล้ว เศษอาหารพวกนี้แทบไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอาหารเหลืออยู่จริง ๆ ดวงตาสีเลือดก็จ้องไปที่ผู้หญิง
"พี่...!" ผู้หญิงสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายชัดเจนของหลินเทียนเฟิง หดตัวถอยหนีโดยอัตโนมัติ ทารกในอ้อมอกก็เหมือนจะรู้สึกอะไรได้ ร้องไห้จ้าขึ้นมา
"ทำไมไม่เหลืออาหารไว้ให้ฉัน?" หลินเทียนเฟิงถามเสียงแหบ
"พี่อย่ามาล้อเล่น ฉันจะรู้ได้ไงว่าพี่ก็หิว...?" เสียงผู้หญิงสั่น: "ตอนนี้เราออกไปได้แล้วไม่ใช่เหรอ อยากกินอะไรฉันเลี้ยง"
"เธอเลี้ยง?"
หลินเทียนเฟิงหัวเราะเย็นชา พึมพำว่า: "ก็วันสิ้นโลกแล้วนะ ฉันเพิ่งเคยเจอคนเป็น ๆ แค่เธอคนนี้แหละ จะไปเลี้ยงที่ไหน?"
"พี่ พี่พูดอะไร?" ผู้หญิงตกใจ
หลินเทียนเฟิงไม่ตอบ สายตาเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นก็มองไปที่ทารกในอ้อมแขนเธอ: "นมผงของเด็กอยู่ไหน เธอซ่อนไว้ที่ไหน?"
ก่อนหน้านี้เขาได้ยินว่าผู้หญิงมีลูก ก็เลยเปลี่ยนใจมาช่วย
ก็เพราะผู้หญิงห่วงลูกของตัวเอง ต่อให้ตัวเธอไม่กินอะไร ก็ต้องเก็บของกินไว้ให้ลูกแน่ ๆ
"นมผงอยู่ในห้องนอน ที่นั่นพังถล่มไปนานแล้ว ที่เด็กรอดมาได้ก็เพราะฉัน...!" ผู้หญิงเผชิญหน้ากับสายตาของหลินเทียนเฟิง จู่ ๆ ก็ชะงัก แล้วมองไปที่หน้าอกตัวเองโดยไม่รู้ตัว
หลินเทียนเฟิงเลื่อนสายตาลงมา ก็เข้าใจทันที เขากลืนน้ำลายดังอึ้ก แล้วก้าวเดินเข้าหาผู้หญิง
"พี่... คุณ... ช่วยด้วย!"
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว หลินเทียนเฟิงแย่งทารกจากมือเธอ โยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี แล้วฉีกเสื้อผ้าผู้หญิงขาด...
กว่าสิบนาทีผ่านไป หลินเทียนเฟิงลุกขึ้น อิ่มหนำสำราญ เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที
"ลูก... ลูกของฉัน... ฮือ ๆ!"
ผู้หญิงเมื่อถูกปล่อย ก็คลานไปหาทารกที่ถูกทิ้งบนพื้น พบว่าหัวทารกไปกระแทกกับเหล็กเส้นพอดี ตายไปนานแล้ว
จ้าวอินซ่อนตัวอยู่ตรงปากช่องโหว่ ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของผู้หญิงตลอด
บนใบหน้าเขาไร้ความรู้สึก
หลังวันสิ้นโลก มนุษยธรรมสูญสิ้น คนส่วนใหญ่กลายเป็นสัตว์ป่า คนที่แย่กว่าผู้หญิงคนนี้มีอีกมากมายไม่รู้เท่าไหร่
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาจ้าวอิน?
หลินเทียนเฟิงตะคอกเสียงดัง: "เลิกร้องไห้ได้แล้ว เด็กตายตอนนี้ ที่จริงก็คือการปลดปล่อย เธอควรขอบคุณฉัน!"
ผู้หญิงตัวสั่นไปทั้งร่าง ค่อย ๆ เงยหน้ามองหลินเทียนเฟิง ตอนนี้ ดูเหมือนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเธอ
แววตาเธอไม่ใช่ความหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ดวงตาที่เคยใสซื่อแดงก่ำ เต็มไปด้วยความเคียดแค้น จ้องเขม็งไปที่หลินเทียนเฟิง
เพียะ!
หลินเทียนเฟิงตบหน้าเธอฉาดใหญ่: "แกอยากตายด้วยเหรอ กล้ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้?"
ศีรษะผู้หญิงหันไปตามแรงตบ แต่เธอก็ก้มหน้ายอมจำนน
ฉันประกาศให้ ต่อจากนี้แกคือคลังเสบียงของฉัน วางใจ ถ้าหาของกินได้ ฉันไม่ปล่อยให้แกอดตาย!
หลินเทียนเฟิงพูดจบ ก็ก้มลงฉีกเสื้อผ้าที่เหลือบนตัวผู้หญิงจนหมด
แล้วออกแรงฉีกเป็นเส้น ติดต่อกันกลายเป็นเชือก
หลินเทียนเฟิงมัดมือเธอไพล่หลังก่อน แล้วต่อเชือกอีกเส้นคล้องคอ ลากเธอออกจากช่องโหว่ไปเลย
ผู้หญิงไม่ส่งเสียงใด ๆ ไม่ขัดขืน เดินตามหลินเทียนเฟิงไปอย่างไร้วิญญาณ
จ้าวอินมองนาฬิกาข้อมือ เข้าบ่ายโมงแล้ว
หลินเทียนเฟิงยังไม่พบผลึกดวงดาวก้อนที่บรรจุพลังพิเศษระดับ SSS
จ้าวอินถอดหน้ากากกันแก๊สออก ควันที่ตกค้างในอากาศจางลงไปอีกมาก เขาหยิบซองบะหมี่แห้งจากเป้สะพายหลัง กินคู่กับเครื่องดื่มตงเผิง
ขณะที่เขากินบะหมี่แห้งหมด เตรียมดื่มเครื่องดื่มอึกสุดท้าย จู่ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
เห็นหลินเทียนเฟิงเหมือนพบอะไรบางอย่าง รีบขนเศษคอนกรีตบนพื้นออก แล้วหยิบผลึกสีแดงเลือดก้อนหนึ่งออกมา
หลินเทียนเฟิงเต็มไปด้วยความสงสัย เหมือนจะรู้สึกถึงความไม่ธรรมดาของคริสตัลก้อนนี้
"อาจารย์หลิน ใช่อาจารย์หรือเปล่า?"
ทันใดนั้น เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง
หลินเทียนเฟิงหันกลับไป เห็นจ้าวอิน แบกเป้สะพายหลัง สวมชุดทหารแค่ท่อนบน มือหนึ่งถือมีดกระดูกเดินมา
จ้าวอินยิ้ม: "อาจริงด้วย อาจารย์หลิน!"