บริเวณใกล้ถ้ำแห่งนี้ยังมีถ้ำเล็ก ๆ อยู่อีกหลายแห่ง หลังวันสิ้นโลก ผู้รอดชีวิตต่างหลบภัยอยู่ในนั้น
หลังฝนดาวตกหยุดลง หยางซานกับพวกพ้องออกค้นหาเสบียง พวกเขาฆ่าผู้ชายทั้งหมดในถ้ำเหล่านั้น ส่วนผู้หญิงก็จับตัวกลับมาทรมาน
พวกเขาล้วนเป็นชายหนุ่มร่างกายแข็งแรง อีกทั้งยังสูญสิ้นความเป็นมนุษย์ ผู้หญิงเหล่านั้นจะทนการกระทำเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่นานส่วนใหญ่ก็สิ้นใจ
แต่ก็มีผู้หญิงอยู่หลายคนที่หนีไปยังถ้ำใหญ่ซึ่งอยู่ห่างออกไป 5 กิโลเมตร
เมื่อหลัวเฉียง หัวหน้าของหยางซานพบเข้า ก็คิดจะยึดครองที่นั่น ทว่ายังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ถูกทหารปลดประจำการคนหนึ่งนำชายฉกรรจ์หลายร้อยคนขับไล่กลับมา
ตอนนั้นเองหัวหน้าของหยางซานจึงรู้ว่า ในถ้ำใหญ่มีผู้รอดชีวิตรวมตัวกันอยู่ถึงเจ็ดแปดร้อยคน
ทหารปลดประจำการสองคนที่เป็นหัวหน้ารู้วิธีทำปืนขึ้นเอง
ปืนในมือหยางซานกระบอกนี้ ก็เก็บมาจากศพของฝ่ายตรงข้ามระหว่างการต่อสู้
หลัวเฉียงเฝ้าคิดถึงเสบียงในถ้ำใหญ่มาตลอด
การเลี้ยงคนเจ็ดแปดร้อยคนให้อยู่รอดได้ ช่างชวนให้คนอิจฉาตาร้อนนัก น่าเสียดายที่เขาไม่เคยมีโอกาสลงมือ
เมื่อคืนนี้เอง ลูกน้องหลายคนออกไปหาเสบียงแล้วจับผู้รอดชีวิตจากถ้ำใหญ่ได้ หลังสอบปากคำอยู่พักหนึ่ง พวกเขาก็รู้ว่าเมื่อสามวันก่อน ทหารปลดประจำการที่เป็นหัวหน้าพาชายฉกรรจ์ทั้งหมดออกไป บอกว่าจะหาเนื้อกลับมาให้ทุกคนบำรุงร่างกาย แต่กลับหายไปไม่กลับมาอีกเลย
เช้าวันนี้ ตอนหลัวเฉียงเตรียมพาคนไปยังถ้ำใหญ่ เขาก็เห็นควันลอยขึ้นจากป่าที่จ้าวอินอยู่ จึงสั่งให้ลิงน้อยกับคนอื่น ๆ ไปตรวจดู...
แล้วจ้าวอินก็มา!
“พี่ใหญ่ เรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นฝีมือหัวหน้า... ไม่สิ เป็นฝีมือหลัวเฉียงกับพวกเขา ผมเป็นแค่คนเฝ้าประตู ไม่เกี่ยวอะไรกับผมจริง ๆ ขอร้องล่ะ... ฮือ ๆ!”