หลัวเฉียงสูง 1.9 เมตร เมื่อเทียบกับชายร่างผอมแห้งรอบข้างแล้ว เขาดูบึกบึนอย่างเห็นได้ชัด
เวลานี้หลัวเฉียงยืนอยู่กลางฝูงชน เอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “น้องเซี่ย ฉันตั้งใจมาขอบคุณหัวหน้าหวังที่ครั้งก่อนละเว้นชีวิตฉัน หัวหน้าหวังอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ให้เขาออกมาพบกันสักหน่อยล่ะ!”
“หัวหน้าหวังของเราไม่มีเวลาพบแก รีบไปซะ ไม่อย่างนั้นถึงหัวหน้าหวังจะเป็นคนอารมณ์ดี แต่ถ้าแกทำให้เขาโมโห ฉันเกรงว่าคราวนี้พี่หลัวจะกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ!”
“ฮ่า ๆ …!”
หลัวเฉียงหัวเราะเสียงดัง คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ข้างกายก็พากันหัวเราะครืนตามไปด้วย
เวลานี้หลัวเฉียงมั่นใจเต็มที่แล้ว เขาโบกมือ ลูกน้องสองคนก็ลากชายวัยห้าสิบกว่าออกมายืนหน้าขบวนทันที
“น้องเซี่ย ดูสิ นี่คนของแกหรือเปล่า?”
“เหอจินผิง? เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงถูกพวกมันจับตัวได้?” เซี่ยเล่อซานหน้าถอดสีทันที
“รองหัวหน้าเซี่ย ผม…ผมก็ไม่อยากทรยศถ้ำหินงอกหินย้อยหรอก แต่พวกมันซ้อมผมปางตาย ผมทนไม่ไหวแล้ว!” เหอจินผิงตัวชุ่มไปด้วยเลือด แขนทั้งสองข้างหักห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
วินาทีนั้นเซี่ยเล่อซานก็เข้าใจแล้ว ข่าวที่ว่าหัวหน้าหวังกับชายฉกรรจ์ทั้งหมดหายตัวไป คงปิดบังต่อไปไม่ได้อีกแล้ว
“หลัวเฉียง ถึงไม่มีชายฉกรรจ์พวกนั้น ในถ้ำยังมีคนอีกห้าหกร้อยคน แกมีลูกน้องแค่สามสิบกว่าคน คิดจะยึดถ้ำงั้นเหรอ?” เซี่ยเล่อซานตวาด
“หึ ๆ คนห้าหกร้อยคนงั้นเหรอ?”
หลัวเฉียงเอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “คนแก่ ผู้หญิง และเด็กห้าหกร้อยคน ตอนนี้ขาดผู้นำ ย่อมต้องขวัญเสียกันอยู่แล้ว เกรงว่าพวกหล่อนคงไม่เชื่อใจแกอีกต่อไปแล้วล่ะ?”
เซี่ยเล่อซานเงียบงัน หลัวเฉียงพูดแทงใจดำเขาเข้าเต็ม ๆ