ขณะนั้น ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร
ชายคนหนึ่งแต่งตัวสะอาดพอใช้ มือข้างหนึ่งวางอยู่บนซองปืนตรงเอว อีกข้างถือไฟแช็ก ยืนเฝ้ายามอยู่หน้าถ้ำ
บุหรี่ครึ่งมวนคาบอยู่ในปาก แต่เขากลับตัดใจจุดมันไม่ลงเสียที
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมา
ชายคนนั้นระวังตัวขึ้นมาทันที รีบยัดบุหรี่กับไฟแช็กใส่กระเป๋าเสื้อเชิ้ต ก่อนชักปืนจากเอวขึ้นเล็งไปยังถนนโคลนเละเส้นเดียวที่มุ่งสู่ถ้ำ
เวลานั้น เงาร่างผอมเล็กก็ปรากฏขึ้นในสายตา
“ไอ้ลิง วิ่งเร็วอะไรขนาดนั้นวะ ตกใจหมด!” ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก เก็บปืนพลางหัวเราะเยาะ
“แฮ่ก ๆ… หยางซาน… แฮ่ก ๆ… พี่ใหญ่อยู่ไหน?” ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าลิงหอบหายใจถี่
“พี่ใหญ่กับพวกเพิ่งไปทางถ้ำใหญ่ แล้วพวกแกกับหวงซื่อเจออะไรกันแน่ ที่นั่นมีคนจริงเหรอ? มีของกินไหม?” หยางซานถาม
“แฮ่ก ๆ… เนื้อแห้งตั้งเยอะ แขวนอยู่ในป่า มีคนรมเนื้ออยู่ตรงนั้น พวกหวงซื่อไปสืบแล้ว ให้ฉันกลับมาส่งข่าวก่อน แฮ่ก ๆ… เลิกพูดไร้สาระสักที พี่ใหญ่จะกลับมาเมื่อไหร่?” ลิงถาม
“แกยังไม่รู้อีกหรือไง? พี่ใหญ่ของเราหมายตาคนในถ้ำนั่นมานานแล้ว ได้ยินว่าหมอนั่นที่เป็นทหารพาพวกผู้ชายแข็งแรงทั้งหมดออกไปหาเสบียงเมื่อหลายวันก่อน ผ่านไปหลายวันแล้วยังไม่กลับมา คงเกิดเรื่องแล้วล่ะ”
“ดีเลย ถ้าหมอนั่นตาย คนในถ้ำก็แตกกระเจิงเป็นฝูง แค่ฆ่าผู้ชายให้หมดก็พอ ฉันจำได้ว่าที่นั่นมีนักศึกษาหญิงอยู่ไม่น้อย บางคนสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยเลยด้วย…!”
ลิงยังพูดไม่ทันจบ หยางซานก็หัวเราะแทรกขึ้นมา “ต่อให้ยึดถ้ำได้ นักศึกษาหญิงก็ต้องให้พี่ใหญ่เสพสุขก่อน จากนั้นค่อยถึงคิวพวกหัวหน้า แกเลิกคิดได้เลย พอถึงคิวแก พวกเธอก็คงถูกเล่นจนเละแล้ว!”
ลิงเริ่มหายใจเป็นปกติ ก่อนหัวเราะตาม “ก็จริง พวกเรามีสิทธิ์แค่กินน้ำล้างหม้อจากพี่ใหญ่กับพวกเขา สนใจเนื้อแห้งที่เพิ่งเจอจะดีกว่า”