นี่คือสิ่งที่เขาอยากทำที่สุดในรอบสิบปีมานี้
และเขาจะต้องทำให้เทพอัศวินหญิงนางนี้ได้ลิ้มรสชาติของการถูกใครสักคนแทงทะลุเป็นเสียบไม้เสียบไก่ให้ได้ว่ารสชาติมันเป็นยังไง!
และในตอนนี้ การแก้แค้นครั้งใหญ่ก็สำเร็จลง
ลินน์สัมผัสได้ถึงความสุขที่ทำให้คนน้ำตาซึมเป็นครั้งแรก
เขาแทบจะร้องไห้ o(╥﹏╥)o อยู่แล้ว
ฟู่——
หมอกดำพุ่งเต็มปาก
"เจ้า..."
ฟู่——
หมอกดำถูกสลาย
"เจ้าบัดซบ ข้าจะ..."
ฟู่——
อุดกลับไปอีกครั้ง
"อ้าาาา!!"
[ติ้ง! เทพอัศวินหญิง มิซึมุระ ซายะ โกรธเจ้าสุดขีด +10!]
[ติ้ง! เทพอัศวินหญิง มิซึมุระ ซายะ โกรธเจ้าสุดขีด +20!]
และพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ
เศษชิ้นส่วนที่เปล่งแสงเรืองรองอ่อน ๆ ก็ร่วงหล่นลงมาจากตัวเทพอัศวินหญิงนางนั้นอย่างที่เห็นได้ชัด แล้วกลายเป็นแสงสีคล้ำสายหนึ่งพุธเข้าสู่ร่างของลินน์
[ติ้ง! เจ้าได้รับเศษอารมณ์ (โกรธ) x25 หลังดูดซับจะสามารถเพิ่มค่าความสามารถพื้นฐานได้]
"แบบนี้ก็ร่วงให้ได้จริง ๆ ด้วยเหรอ?"
ลินน์เริ่มสงสัย
ใช่แล้ว
เมื่อสิบปีก่อน ตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในที่ห่าเหวแห่งนี้ เขาก็ตื่นรู้ระบบประหลาดบางอย่างขึ้นมา
แต่กว่าจะเข้าใจการทำงานของระบบนี้ได้จริง ๆ ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายปีต่อมา
ดูเหมือนว่าเขาจะสามารถรวบรวมเศษเสี้ยวของอารมณ์เหล่านั้นได้
แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นอาหารของเขา
แต่...
"ในเมื่อระบบให้มาแล้ว! ทำไมไม่ส่งข้าไปอยู่ในสังคมมนุษย์ปกติบ้างล่ะ?! ส่งข้ามาไว้ในที่ห่าเหวอย่างกับเป็นศพแบบนี้ ที่ไหนจะมีอารมณ์ให้เก็บ! มีแต่อารมณ์ของข้าคนเดียวนั่นแหละ!"
ลินน์โยนเศษชิ้นส่วนนั้นทิ้งลงพื้น แล้วกระทืบซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่ง
เพราะว่าระบบนี้ก็หลอกใช้เขามานานเกินไปแล้ว
เพราะเขาจำได้ลาง ๆ ว่าตอนที่เปิดใช้งานระบบนี้ได้เป็นครั้งแรก ก็คือตอนที่เขาส่องกระจกเป็นครั้งแรก
ตอนนั้นเขาออกไปเก็บขยะเป็นครั้งแรก คลำหาจากความว่างเปล่าที่บิดเบี้ยวจนเจอกระจกชิ้นหนึ่งที่สะท้อนแสงได้ และเมื่อเขาเห็นหน้าตาของตัวเอง ก็ได้ยินเพียงเสียง 'เป๊าะ' ดังขึ้น
[ติ้ง! เจ้าตกใจกับหน้าตาของตัวเอง สติ (san) ของเจ้าลดลง -10]
[ติ้ง! เจ้าได้รับเศษสติ (san) หลังดูดซับจะสามารถเพิ่มค่าความสามารถพื้นฐานได้]
และมันก็เป็นวันนั้นเช่นกัน
ที่ลินน์ได้กินอิ่มท้องเป็นครั้งแรก
แต่ความรู้สึกแบบนั้นจะพูดยังไงดีล่ะ
ก็เหมือนกับแวมไพร์สาวน้อยที่กระหายเลือด แต่เพราะดูดเลือดไม่ได้ จึงต้องรอถึงวันนั้นของเดือน อย่างน่าเวทนาเลียอาหารเพียงนิดเดียวที่ไหลออกมาจากตัวเอง ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เต็มไปด้วยความน่าเวทนาที่ไม่อาจบรรยายได้
ถ้าเป็นแค่เพียงเท่านี้ก็ยังพอรับได้
แต่พอเวลาผ่านไป ระดับความทนทานของเขาสูงขึ้น เริ่มมองหน้าตัวเองแล้วไม่รู้สึกกลัว แล้วเริ่มรู้สึกว่าน่ารักด้วยซ้ำ...
เขาก็ไม่สามารถกินได้อีกต่อไป
เพราะเขาไม่สามารถ...
ผลิตเองได้อีกแล้วไงล่ะ!
(*｀Д´*)/
ในที่สุด หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ ลินน์มองดูเศษชิ้นส่วนบนพื้น คิดอยู่นาน ในที่สุดก็ได้แต่เบิกตากว้าง แล้วเก็บมันกลับมาอย่างว่าง่าย แล้วโยนเข้าปาก
กลืน——
[ติ้ง! เจ้าดูดซับเศษความโกรธ ความอิ่ม +25]
และในขณะเดียวกัน แผงสถานะก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของลินน์
[ลินน์]
[อายุ]: ???
[เผ่าพันธุ์]: ลูกอ๊อดกลายพันธุ์ที่วิวัฒนาการตัวเอง
[สิทธิอำนาจ]: ???
[ระดับ existence]: ???
[สถานะ]: (บ้าคลั่งและยินดี) (หิวโหยเรื้อรัง) (ค่อย ๆ มีความสุข)
[ระดับหายนะ]: 1
[ความอิ่ม]: -975/1000
[ความสามารถ]: ผู้กลืนกินอารมณ์: สามารถใช้อารมณ์เป็นอาหารหล่อเลี้ยงการเลื่อนขั้นได้
[งานอดิเรก]: โลลิ...
ปับ——
ลินน์ปิดแผงสถานะนั่นลงทันที
นี่คือแผงที่ปรากฏขึ้นตอนที่ระบบเพิ่งเปิดใช้งาน ตอนแรกเขาก็เคยศึกษามันอยู่บ้าง และพอจะเข้าใจได้ประมาณหนึ่งว่า ตราบใดที่เขากลืนกินเศษอารมณ์ได้มากพอ เมื่อความอิ่มเพิ่มขึ้น เขาก็จะค่อย ๆ เลื่อนขั้นขึ้นไปได้ทีละนิด
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลังจากเลื่อนขั้นไปแล้วจะกลายเป็นปีศาจอะไร แต่ก็ยังดีกว่าหน้าตาแบบนี้ของเขาในตอนนี้แน่นอน
แต่ก็ตอนที่เขาเพิ่งจะเข้าใจสถานการณ์และเตรียมลงมือเต็มที่
เขาก็พบ quickly ว่า...
นอกจากเทพธิดาองค์นั้นที่แทบจะไม่มีอารมณ์อะไรให้เก็บแล้ว ที่ห่าเหวแห่งนี้ ก็แทบไม่มีอะไรให้เขากลืนกินได้เลยนี่นา!
"แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว!"
ลินน์เบิ่งตาย
"มีข้าวฟรีติดตัวแบบนี้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะหิวจนสลบไปอีกแล้วสิ"
ฟู่——
เขาสลายหมอกดำในปากของนาง
เทพอัศวินหญิงจ้องเขามาด้วยความโกรธแค้น หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ละก็ ในตอนนี้ลินน์คงถูกนางฆ่าตายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
"เจ้าปีศาจ! เจ้ากล้าทำกับข้าแบบนี้อีก! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้! ครั้งก่อนที่ไม่หลอมเจ้าให้ตายคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้า!! อย่าให้ข้าได้โอกาสเชียว! ไม่งั้นข้าจะเผาเจ้าทั้งเป็นให้จงได้!!"
ลินน์ลอยไปอยู่ตรงหน้านาง มองสำรวจไปมา แล้วอดที่จะหยอกล้อไม่ได้
"ดูเหมือนว่าแม้แต่เทพธิดาก็โกรธเป็นเหมือนกันนะเนี่ย"
"ยังไงล่ะ? ทนไม่ไหวแล้วเหรอ? แล้วที่เจ้าใช้ดาบฟันข้ามาสิบปีล่ะจะหักกับยังไง! ข้าบอกเจ้าแล้วไงว่าข้าเป็นมนุษย์จริง ๆ แต่เจ้าก็ไม่ยอมฟัง! ถ้าเจ้าไม่ฟันข้าตั้งแต่แรก แล้วจะมาตกอยู่ในมือข้าได้ยังไง?"
เขายื่นหนวดออกมา
แกว่งไปมาอยู่ตรงหน้า
*(*￣︶￣)
"ทีนี้ ก็พูดมาอย่างว่าง่ายเถอะ ขอแค่เจ้าบอกข้าหน่อยว่านี่มันที่บ้าอะไร แล้วข้าจะไปโลกปกติได้ยังไง ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป!"
เทพอัศวินหญิงกัดฟันกรอด อดทนกับความรู้สึกประหลาดของหนวดที่คลอเคลียใบหน้าของตัวเองอย่างรังเกียจ
"ไปให้พ้น!"
น้ำเสียงของนางเย็นชาจนสุดขั้ว
โอ้โห
ลินน์ตกใจ
ตกอยู่ในมือเขาขนาดนี้แล้วยังกล้าพูดจาใหญ่โตอีก!
ดูท่าถ้าไม่ให้บทเรียนอันน่าจดจำแบบลูกผู้ชายจริง ๆ สักหน่อย นางคงไม่ยอมให้ความร่วมมืออย่างว่าง่ายแน่นอน
ถ้าเป็นแบบนั้น
ลินน์หลับตาข้างเดียวนั้นลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า
"เจ้าแน่ใจจะไม่พูดจริง ๆ เหรอ?"
เทพอัศวินหญิงจ้องเขาอย่างเย็นชา
ฟู่——
หนวดเส้นหนึ่งพุ่งออกจากร่างของลินน์ทันที แกว่งไปมาเหมือนสาหร่ายทะเล
ลินน์ (≖ᴗ≖)✧ เต้นระบำไปมาพลางพูดว่า "ถ้าเจ้าไม่พูดล่ะก็ ข้าก็จะปล่อยมันไว้เล่นกับเจ้า! วางใจได้ ตอนนี้มันคงไม่ทำอะไรเจ้าแน่นอน แต่ถ้าข้าเดินไปแล้ว มันจะอยากทำอะไร ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนะ"
[ติ้ง! มิซึมุระ ซายะ โกรธเจ้าสุดขีด +10]
"เจ้าบิดเบี้ยว! ไปให้พ้น!"
นางโกรธจนหน้าซีดแดง ดูโมโหสุดขีด สีหน้าก็ยิ่งเย็นชาแข็งทื่อ ความปรารถนาจะฆ่าในดวงตาแทบจะพวยพุ่งออกมา
ไม่ต้องสงสัยเลย ขอแค่มีโอกาส นางจะต้องกำจัดเขาให้สิ้นซากอย่างไม่ปรานีแน่นอน!
"เจ้าไม่กลัวเหรอ?"
ลินน์งงไปครู่หนึ่ง
เทพอัศวินหญิงสีหน้าแข็งกร้าว ยังคงศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์เหมือนเดิม เห็นได้ชัดว่าไม่ยอมใครง่าย ๆ
ลินน์เอียงคอ แล้วพูดว่า
"แล้วอันนี้ล่ะ?"
ชั่วพริบตา
สีหน้าของเทพอัศวินหญิงก็เปลี่ยนไป
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขาดึงออกมาจากด้านหลังของตัวเอง สิ่งของที่แผ่ไอร้อนระอุ——เครื่องมือเทพเจ้าของนักเวทบางคน
เจ้า... เจ้าบ้านี่...
ลินน์เบิกตากว้างพูดว่า "วางใจได้ ไม่นานมานี้เองที่เพิ่งเอามาจากดวงอาทิตย์ของเจ้า ยังไงล่ะ เลือกสักอันสิ?"
ใบหน้าที่งดงามของนางสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดเป็นครั้งแรก
"ไม่เลือกเหรอ?"
ลินน์สงสัย
"หรือว่า... เจ้าอยากลองทั้งสองอันพร้อมกัน?"