"ในที่สุดก็จับเจ้าได้สักที!"
ตอนนี้ลินน์รู้สึกสุขใจถึงขีดสุด
(〃´▼`)q
เพราะตรงหน้าเขา ในห้องที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกดำมืดนั้น หญิงสาวผมสีเงินยาวสลวย รูปร่างสูงโปร่ง ร่างกายเปล่งประกายเจิดจ้า อยู่ในสภาพที่ถูกเขากักขังไว้อย่างสมบูรณ์แบบเรียบร้อยแล้ว
สายตาของหญิงสาวผู้นั้นเยือกเย็น กัดฟันแน่น ยังคงพยายามพุ่งชนหมอกดำโดยรอบเพื่อหาทางหลบหนีไม่หยุดหย่อน
แต่ไม่ต้องสงสัยเลย มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
และเมื่อเวลาผ่านไป ดวงตาของนางเริ่มปรากฏความร้อนรนและความหงุดหงิด เพราะการโจมตีทั้งหมดที่พุ่งไปปะทะกับหมอกดำที่มองไม่เห็นนั้น ต่างก็จมหายไปราวกับก้อนหินที่ทิ้งลงทะเล ไม่ก่อเกิดคลื่นใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
"หากเจ้ากล้าจริง ก็ปล่อยข้าออกไปสิ! มาสู้กับข้าตัวต่อตัว! การซ่อนเร้นหลบซ่อนเช่นนี้ มีแต่จะเผยให้เห็นว่าเจ้าเป็นคนต่ำช้าและเลวทราม! เจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!!"
ภายในห้อง เสียงตะโกนอันเย็นชาเช่นนั้นดังออกมาอย่างไม่ขาดสาย
แต่ลินน์จะมีทางเข้าไปได้อย่างไรกัน
"เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน? เจ้าเป็นโลลิหรือไง?!"
กว่าจะจับนางได้สักที
หากไม่ทำให้นางรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของเขาเสียบ้าง นางก็คงคิดว่าตัวเองเก่งกาจเหลือเพียงสามเซนติเมตร!
และเมื่อนึกถึงประสบการณ์ตลอดสิบปีที่ผ่านมานี้
ลินน์ก็กัดฟันกรอด ๆ ด้วยความแค้นเคืองใจ
คิดดูเถิด เขา ลินน์ ชายหนุ่มผู้แสนดีคนหนึ่ง พอทะลุมิติมายังที่บ้าบอนี้เมื่อสิบปีก่อน ยังไม่ทันจะรู้เรื่องราวอะไร แค่เดินออกไปเล่นนอกบ้านเท่านั้น กลับโดนผู้หญิงคนนี้ฟันเอาเสียหนึ่งดาบซะอย่างนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสามารถฟื้นคืนชีพในที่บ้าบอนี้ได้ไม่รู้จบ
เขาก็คงไม่มีโอกาสได้ล้างแค้นเด็ดขาด!
และเมื่อนึกถึงการทะลุมิติของตัวเอง...
ลินน์ก็รู้สึกอัดอั้นใจขึ้นมาอีกครั้ง
สายตาของเขาจดจ้องไปที่กระจกซึ่งเขาปะติดปะต่อเอาไว้ตรงหน้า
ในกระจกนั้นสะท้อนภาพออกมา ไม่ใช่เด็กหนุ่มหน้าตาธรรมดาแบบที่เขาเคยเป็น ไม่ใช่ก็คือลุงขี้เหร่คนไหน แต่เป็น...
ลูกอ๊อด
ไม่ผิดแน่
คือลูกอ๊อดแบบที่ตอนอยู่ในท้องแม่ ยังหาทางออกของตัวเองไม่เจอ และกำลังว่ายน้ำอย่างสนุกสนานร่วมกับพี่น้องอีกหลายหมื่นล้านตัวนั่นแหละ — นี่คือข้อสรุปที่เขาได้มา หลังจากเทียบเคียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายต่อหลายครั้ง
"ทะลุมิติมาก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ควรเป็นร่างคนบ้างนะ ไม่เป็นร่างคนก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ควรเป็นของเหลวอะไรประมาณนั้นสิ"
ลินน์พยายามใจเย็น แต่ก็อดกัดฟันกำหมัดไม่ได้
แต่โชคดีที่
หลังจากผ่านวิวัฒนาการมานานถึงสิบปีเต็ม ตอนนี้เขาก็ไม่ใช่ลูกอ๊อดยุคแรกเริ่มอีกต่อไปแล้ว
ตอนนี้เขาเป็นลูกอ๊อดสายพันธุ์ประหลาด ที่ตัวโตเท่าไข่ห่าน ด้านหน้ามีดวงตากลมโตเม็ดหนึ่งฝังอยู่ ด้านล่างมีหนวดเล็ก ๆ สองเส้นยื่นออกมา
ส่วนสถานที่ที่เขาทะลุมิติมาอยู่นี่
พูดตามตรง เขาก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน
ตอนแรก ๆ เขาเพียงแต่ตกลงมาในหมอกดำหนืดและน่าคลื่นไส้ก้อนหนึ่ง แต่ภายนอกหมอกดำนั้น กลับดูเหมือนดินแดนที่บิดเบี้ยวผิดปกติอะไรสักอย่าง คล้ายกับอวกาศภายนอก แต่กลับเต็มไปด้วยสิ่งของที่บิดเบี้ยวประหลาดมากมาย จนกระทั่งภายหลังถูกผู้หญิงคนนั้นฟันไปหลายสิบครั้ง เขาถึงจะได้รู้จากปากของนางคร่าว ๆ ว่าเขาอยู่ในสถานที่แบบไหน
[มิติใต้พิภพ]
แต่ในเรื่องข้อมูลจำเพาะเจาะจงนั้น สิ่งที่เขารู้จริง ๆ ก็ไม่มากเท่าไร
เพราะตลอดสิบปีมานี้ เขาแทบจะทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการรับมือกับผู้หญิงคนนี้!
ตอนแรก ๆ ลินน์แค่ล่องลอยอยู่ข้างนอกหมอกดำอย่างไร้จุดหมาย ประหนึ่งเด็กสาวน้อยผู้ไร้เดียงสา เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักทั้งปวง จนกระทั่งเขาได้ล่องลอยมายังบริเวณหนึ่ง เขาจึงได้เห็นเป็นครั้งแรก...
แสงสว่าง
คือดวงอาทิตย์อันยิ่งใหญ่ดวงหนึ่ง
ความร้อนแรงราวกับสามารถขับไล่ความไม่บริสุทธิ์และภูตผีปีศาจทั้งปวงที่อยู่รายรอบได้
และภายในดวงอาทิตย์ดวงนั้นนั่นเอง ลินน์ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นเป็นครั้งแรก
เส้นผมยาวสีขาวบริสุทธิ์ดั่งควันไฟ ยาวจรดเอว รูปร่างกึ่งโปร่งใส นัยน์ตาราวคริสตัล นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงใจกลางดวงอาทิตย์ แผ่แสงสว่างและความร้อนอันไม่มีที่สิ้นสุด ประดุจเทพอัศวินหญิงผู้สามารถนำพาความรู้สึกปลอดภัยอันยิ่งใหญ่ให้แก่คุณในความมืดมิดอันไม่มีที่สิ้นสุด
นั่นเป็นครั้งแรกที่ลินน์ได้เห็น "มนุษย์"
เขาจึงตื่นเต้นรีบพุ่งเข้าไปหา
"คุณพี่สุดเท่คนนั้น! ช่วย..."
ฉัวะ—
ดาบนั่นเขายังจำได้ขึ้นใจ ถูกฟันเป็นชิ้น ๆ สิบกว่าเสี่ยง่าย ๆ ราวกับเส้นเย็นที่ถูกตัดขาด
ลินน์กัดฟันดังกรอด ๆ
ต่อมา เขาคิดว่าคงเป็นเพราะสภาพตัวเองในตอนนี้ ทำให้รู้สึกขยะแขยงจนนางรู้สึกแย่ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร แค่พยายามจะสื่อสารกับนางจากระยะไกล อย่างน้อยก็จะบอกให้นางรู้ว่าเขาไม่ใช่สัตว์ประหลาดอะไร
แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย
ตราบใดที่เขากล้าโผล่ออกมา
ก็โดนฟันเข้าอย่างจังทันที!
แม้กระทั่งตอนหลัง ๆ ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะค้นพบคุณสมบัติที่เขาฆ่าไม่ตายของเขาเข้าแล้ว ถึงกับไปดักซุ่มอยู่บนเส้นทางที่เขามักจะปรากฏตัว เพื่อจะจับตัวเขาไปศึกษาควบคุม
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตายไว ยังไงเขาก็คงถูกผู้หญิงคนนั้นกักขังไว้ ถูกข่มเหงทารุณอย่างไร้มนุษยธรรมอย่างแน่นอน!
ดังนั้น
หลังจากถูกฟันไปหลายร้อยครั้ง ลินน์ก็เลยเอาเรื่องกับนางเข้าจริง ๆ จัง ๆ
ตลอดเวลาสิบปีเต็ม ในที่สุดเขาก็ค่อย ๆ จดจำท่าไม้ตายการโจมตีของนางได้หมด และเรียนรู้พฤติกรรมของนางได้อย่างถ่องแท้
เขาค้นพบว่า ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะไม่สามารถออกห่างจากดวงอาทิตย์ดวงนั้นได้นานนัก ทุกช่วงระยะเวลาหนึ่ง นางจำเป็นต้องกลับไป ทำพิธีกรรมฟื้นคืนชีพหรืออะไรบางอย่างภายในดวงอาทิตย์ดวงนั้น และเมื่อใดที่ไม่ได้กลับไปเป็นเวลานาน พลังของนางจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าสภาพแวดล้อมโดยรอบสำหรับนางแล้ว จะเป็นดั่งเขตต้องห้ามอันแสนพิสดารที่เต็มไปด้วยหมอกพิษ
เขาเริ่มวางแผนการของเขา
เพราะเขาสังเกตเห็นหลายต่อหลายครั้งว่า ทุกครั้งที่ผู้หญิงคนนั้นไล่ฆ่าเขามาจนถึงหมอกดำที่ให้กำเนิดเขาแห่งนี้ นางจะหยุดชะงักอยู่ตรงหน้า ดูเหมือนจะมีความระแวงอะไรบางอย่าง ไม่กล้าบุกเข้ามา
ลินน์จึงใช้ประโยชน์จากจุดนี้
และแล้ว
แผนการ 'ล่องูออกจากรู' ก็ถือกำเนิดขึ้น
เมื่อวันก่อนเอง ลินน์ถูกนางไล่ฆ่าหนีกลับมายังหมอกดำอีกครั้ง เขายั่วยุซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็บีบให้เทพอัศวินหญิงผู้นั้นพุ่งเข้ามาใกล้หมอกดำมากพอ แล้วเขาก็ฉวยจังหวะทันที ให้หมอกดำแผ่ขยายออกไป ลากนางเข้าไปในอาณาเขตของหมอกดำได้ในที่สุด
"ไม่คิดว่าเจ้าจะมีวันนี้ด้วยสินะ!"
ลินน์ยืนอยู่อีกฝั่งของหมอกดำ จ้องมองเทพอัศวินหญิงที่ถูกเขาขังไว้ พ่นความแค้นออกมาหนึ่งที
และตอนนี้
เขาแค่ต้องรอให้พลังของนางลดลง
จากนั้นเขาก็จะเข้าไป ปล่อยให้นางได้ลิ้มรสความเหนื่อยยากตลอดสิบปีของเขาดูบ้าง! ถูกฟันเป็นล้านครั้งนะ! เขาเกือบจะถูกฟันจนเป็นพวกชอบถูกทรมานไปแล้ว!
ถ้าเขาไม่ได้ล้างแค้นนี้ ชื่อของเขาลินน์ก็จะต้องเขียนกลับหลัง!
(*｀Д´*)/
...
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ลินน์กัดฟันอดทนเฝ้าดูนางทรมานอยู่นานหลายสิบชั่วโมง ในที่สุดเขาก็เห็นแสงที่ปกคลุมร่างนางเริ่มเลือนรางลง
เขารู้! เวลามาถึงแล้ว!
และเกือบจะพร้อมกันกับที่แสงรอบร่างนางจางหายไปในชั่วพริบตา
กราว ๆ ๆ—
โซ่จำนวนหนึ่งซึ่งรวมตัวจากหมอกดำ พุ่งออกมาจากรอบทิศ เกือบจะในทันทีที่นางทันได้ตั้งตัว โซ่สีดำสนิทเส้นนั้นก็พันรัดรอบแขนและขาทั้งสองข้างของนางอย่างรวดเร็ว
กระชากออกแรงหนึ่งที
รูม่านตาของนางขยายใหญ่ทันที แววตาแสดงความโกรธเคือง ร่างกายเปล่งแสงเผาไหม้ร้อนแรงออกมาในทันใด เพื่อจะสลายโซ่เส้นนั้น
"อย่าทำให้เปลืองแรงเลย!"
ลินน์ปรากฏตัวขึ้นจากหมอกดำ จ้องตาปลาแห้ง มุ่งร้ายเต็มที่
"ข้าคำนวณพลังของเจ้าอย่างแม่นยำมาแล้ว และก็จำลองมาหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลานี้ พลังของเจ้าจะถูกลดทอนลงอย่างมาก และต้องขออภัยด้วย โซ่ของข้าคงแข็งแกร่งกว่าเจ้านิดหน่อยพอดี"
มือเล็ก ๆ ของเขาหยิบระยะห่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ออกมาให้ดู
แคร๊ก—
พร้อมกับเสียงโซ่ที่กระชากแน่นขึ้นอย่างฉับพลัน
แขนทั้งสองข้างอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของเทพอัศวินหญิงผู้นั้นถูกดึงรั้งไปทางด้านหลังทันที ขายาวทั้งสองข้างถูกมัดแน่น และโซ่ที่เลื้อยขึ้นไปนั้นก็พันรัดร่างกายของนางให้อยู่ในท่าทางที่ย่ำแย่อย่างยิ่งในชั่วพริบตา
ผมยาวสยายลงมาปกคลุมหน้าอก ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว จ้องเขม็งไปที่ลินน์ แต่บนใบหน้างดงามนั้นยังคงรักษาสีหน้าเยือกเย็นไว้เช่นเดิม
"ปล่อยข้า"
"ข้าขอเตือนเจ้าเพียงครั้งเดียว ไม่อย่างนั้นเมื่อพลังของข้าฟื้นฟูกลับมา ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้แน่!"
ลินน์คิดครู่หนึ่ง แล้วก็ทำหน้า╭∩╮(▼Д▼ ) ทันที
"เจ้าฆ่าข้าไปน้อยหรือไง?! อีผู้หญิงหมา ๆ อย่างเจ้า! ตอนแรกข้าแค่จะทักทายเจ้า เจ้ากลับ(ปี๊บ——)ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขึ้นมาเฉือนข้าเลย เจ้ารู้ไหมว่าหลายปีมานี้ข้าผ่านอะไรมาบ้าง?! เจ้าเองก็คงไม่คิดว่าจะมีวันตกอยู่ในกำมือข้าเหมือนกันสินะ!"
เวรกรรม!
นี่มันคือเวรกรรมแท้ ๆ!
เทพอัศวินหญิงผู้นั้นจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา กัดฟันแน่นกล่าวว่า
"เจ้าสิ่งชั่วร้ายนอกวิถี ยังกล้ามาโอหังต่อหน้าข้าอีกหรือ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร?!"
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เปลวตางดงามของนางก็เบิกกว้างขึ้นทันที ท่ามกลางความไม่อาจเชื่อใจอันยิ่งใหญ่ หมอกดำประหลาดก้อนหนึ่งก็พุธเข้ามาอุดปากของนางไว้เสียสิ้น
"อ้อ! อืออือ!!"
นางโกรธจนดิ้นรนสุดแรง จะคิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าบังอาจถึงเพียงนี้ แต่ก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ลินน์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ จ้องตาปลาแห้งกล่าวว่า
"แบบนี้ถึงจะรู้สึกสบายใจหน่อย"