……
"วางใจได้เลยไอ้ตัวแสบ! แกอยู่ข้างเรา ไม่อยากให้ก็ต้องให้" เหลียงคุนพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
ต่งเทียนเป่าไม่สนใจแล้ว การได้เลื่อนขั้นก็ดีไปใหญ่ ต่อให้ไม่ได้ก็ไม่กลัว ขอแค่ได้รับรางวัลแรก แล้วสร้างชื่อเสียงออกไป จะกลัวไม่ได้เลื่อนขั้นได้ยังไง?
เหลียงคุนกับต่งเทียนเป่าขัดหลังให้กันเสร็จ รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว
"สดชื่น!"
"แค่นี้ก็สบายแล้วเหรอ? ไอ้ห่านี่ สามปีไม่ได้ยิงกระสุน ไปปลดปล่อยหน่อย อย่าเก็บจนป่วยเชียว! ฉันเลือกสาวเนื้อนมโตอันดับหนึ่งมาให้แกแล้ว ไป!" เหลียงคุนบิดผ้าเช็ดตัว ตบบ่าเขาแล้วยิ้มอย่างลามก
ถึงเหลียงคุนไม่พูด ต่งเทียนเป่าก็ตั้งใจจะไปหาแม่เล้าจัดสาวอยู่แล้ว
นี่มันโดนใจสุดๆ เลยเดินยิ้มซื่อตามหลังเหลียงคุนไป
"นี่ เล่นก็เล่นเถอะ อย่าเล่นจนโรคเข้าตัวล่ะ" เหลียงคุนโยนกล่องเสื้อกันฝนให้ก่อนเข้าห้อง
ต่งเทียนเป่าพอเข้าประตูก็เจอแสงไฟขาววาบตาคู่ใหญ่ ไม่สิ สองคู่ใหญ่พร่างพราวส่องมาที่ตัวเอง
ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
ครั้งแรกที่รู้จักเธอคือในภาพยนตร์เพื่อการศึกษาชื่อ เหลียวไจ
ใช่แล้ว ก็อย่างที่ทุกคนคิดนั่นแหละ...
"หนุ่มหล่อ อย่าจ้องคนอื่นแบบนั้นสิ! คนอื่นอายนะคะ~"
"พ่อคนนี้เกลียดเสียงอ่อยที่สุด ให้คุณชายดูหน่อยว่าแกเป็นภูตผีปิศาจมาจากไหน..."
"อึก...อึก..."
ห้านาทีต่อมา
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ปลดล็อกตำราหญิงงามเล่มแรก]
[ตัวละคร: อาผิง] (จาก จอมยุทธ์เสี่ยวเหอ)
[หน้าตา: 80]
[ความภักดี: เต็ม]
[ความสามารถ: เชี่ยวชาญการต้มตุ๋น: ดีแต่พูด พูดน้ำไหลไฟดับ!]
[โดยรวม: ★★★]
[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ปลดล็อกตำราหญิงงามเล่มแรก ได้รับรางวัลดังนี้: 《ท่ายืนหมื่นเอว》 《วิชาดาราเดือด》ระดับปรมาจารย์ 《มวยอี้เฉวียน》ระดับปรมาจารย์ เพิ่มค่าพลังสี่มิติ 1.5 เท่า แผงควบคุมโฮสต์ พื้นที่ระบบ 100 ลูกบาศก์เมตร]
ท่ายืนหมื่นเอว: ทุกเช้าตรู่ ยืนฝึกปราณกลางแดดสองชั่วโมง สังหารบนเตียงอีกสองชั่วโมง
[ติ๊ง จะรวมทั้งหมดหรือไม่?]
"เดี๋ยวก่อน การรวมจะเกิดความผิดปกติไหม?" ต่งเทียนเป่าสูบบุหรี่หลังงานพลางถามในใจเงียบๆ
[ติ๊ง ไม่มีทาง ระบบสุดเจ๋งไม่เคยทำให้โฮสต์รู้สึกเจ็บปวด!]
"งั้นจะรออะไรอีกเล่า รวม!"
เสียงเพิ่งขาด ต่งเทียนเป่ายังสูบบุหรี่ไม่ทันหมด
[ติ๊ง รวมเสร็จสิ้น!]
ต่งเทียนเป่ารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นในหัว ร่างกายก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าห้องน้ำ
"ท่านเป่า จะให้ข้ารับใช้ขัดหลังให้มั้ยคะ!" ยังไม่ทันวิ่งเข้าห้องน้ำ ก็มีเสียงหวานหยาดเยิ้มของอาผิงดังมาจากข้างหลัง
หมายเหตุ: ความภักดีเต็ม ไม่ได้หมายความว่าตัวละครไม่มีความคิด อารมณ์ ฯลฯ
"อย่าได้เหิมเกริม รอท่านเป่าถ่ายพิษก่อน แล้วจะมาสั่งสอนแกใหม่"
"ได้ค่ะ ข้าจะรอท่าน!"
ต่งเทียนเป่ามองในกระจกเห็นใบหน้าหล่อเทียบเท่าอาจารย์เฉินในวัยหนุ่ม แถมซิกแพ็กแปดชัดที่หน้าท้อง พยักหน้าอย่างพอใจ
ต่อจากนั้นลองร่ายมวยอี้เฉวียนสองสามกระบวน เหมือนตัวเองฝึกมาตั้งแต่เล็กจนโต
พูดง่ายๆ คือ พอเรียนก็เชี่ยวชาญทันที
"ระบบ ยังอยู่มั้ย?"
[ติ๊ง ว่ามา!]
"ทุกครั้งที่ปลดล็อกตำราหญิงงาม จะได้รางวัลมากมายแบบนี้เลยหรือเปล่า?" ต่งเทียนเป่าหลุดจากความยินดี เขาไม่เชื่อว่าระบบห่วยๆ นี้จะใจป้ำขนาดนี้
[ฝันไปเถอะ นี่ระบบเห็นแก่น่าสงสาร เลยเอาของขวัญมือใหม่ใส่ให้ด้วย แค่นี้ก็พอแล้ว อย่าเรียกข้า ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้!]
ต่งเทียนเป่าก็รู้อยู่แล้ว ว่าระบบห่วยๆ นี้จะใจป้ำได้ขนาดนี้
"เปิดแผงค่าพลัง!"
[ระบบ: ตำรานารีร้อยบุปผา]
[โฮสต์: ต่งเทียนเป่า (ชาย)]
[อายุ: 22]
[อาชีพ: สี่เก้าไจ๋ฮุงหิง]
[ร่างกาย: 8＊1.5 (12)]
[พละกำลัง: 10＊1.5 (15)]
[ความว่องไว: 8＊1.5 (12)]
[จิตวิญญาณ: 7＊1.5 (10.5)]
[ค่าพลังยุทธ์: 80]
[วิชาฝึก: ท่ายืนหมื่นเอว]
[วิทยายุทธ์: วิชาดาราเดือด·ปรมาจารย์, มวยอี้เฉวียน·ปรมาจารย์]
[พื้นที่ระบบ: 100 ลูกบาศก์เมตร]
……
วันรุ่งขึ้น ต่งเทียนเป่ายืนฝึกปราณกลางแดดครบสองชั่วโมงพอดี ประตูห้องก็ถูกเคาะ
"อาเป่า ไปได้แล้ว ท่านหัวหน้าจะพาไปทวงความยุติธรรม" เหลียงคุนเดินตาปรือ เป็นขอบตาดำ พูดพลางหาวพลาง
"คือว่า...คือว่า..."
"พอ ขืนเป็นลูกผู้ชายยืดยาดอยู่นั่น เรื่องอะไรก็ว่าไป ว่าเสร็จแล้วเราไปกันได้แล้ว" เหลียงคุนเกลียดที่สุดเวลาคนอื่นอ้ำอึ้ง
"ท่านพี่ สาวที่ท่านพี่เลือกให้ข้าเมื่อคืน ข้าปราบเสียจนไล่ยังไงก็ไม่ไป ข้าพึ่งออกคุกยังไม่มีที่อยู่เลย จะให้คนไปหาที่อยู่ให้สาวข้าหน่อยได้ไหม" ต่งเทียนเป่าเห็นเหลียงคุนเริ่มรำคาญ รีบบอก
"ไอ้ห่า ข้านึกว่าเรื่องใหญ่อะไร! ให้นังนั้นไปบริษัทหนังของข้ารอก่อน ประชุมเสร็จจะให้ซาเฉียงจัดการหาให้ก็แล้วกัน"
"ไปได้แล้ว!"
เหลียงคุนพูดจบก็หมุนตัวลงบันได
ศาลารวมฮุงหิง
ผู้มีสิทธิ์ออกเสียงสิบสองคน นอกจากเหลียงคุนที่ยังไม่มา คนอื่นๆ อยู่กันครบแล้ว
ปาจี ที่พวกมากลากไป กำลังคุยโวกับพวกผู้มีสิทธิ์เสียงคนอื่นๆ น้ำลายกระเด็นฟุ้ง: "เมื่อคืนหนึ่งรุมสาม แถมสามคนนั่นก็สาวฝรั่งหุ่นบึ้ก หน้าอกพะเนิน ฉันใช้เวลาสามชั่วโมงเต็มๆ ฆ่าพวกนางเสียราบคาบ..."
หลีอ้วนป้อจากมุมเหนือ เอามือแคะตีนไปด้วย พลางกระเซ้า: "พี่จี เก่งจริงๆ! ดูแล้วยาสีฟ้าคงกินไม่น้อยเลยนะ!"
ที่เหลืออีกหลายคนก็ดูสนุกอยู่ข้างๆ
ปาจีตบอกตัวเองพลางว่า "ไอ้ห่า เห็นไหม ร่างฉันแข็งแรงปานนี้ ต้องกินยานั่นอีกหรือ ไม่เชื่อคืนนี้เอาแม่ม้าผู้ดีมาสามตัว ฉันแสดงสดให้ดู"
ต้าอวี่จากถงกวาน หัวเราะแทรกขึ้นมาว่า "โด่ เหลวไหล ถ้าใครบอกว่าปาจีไม่เข้าท่า ข้าเห็นด้วยเป็นคนสุดท้าย"
ทุกคนหัวเราะกันงอหาย
ตอนนั้นเอง เหลียงคุนพาต่งเทียนเป่ากับซาเฉียงเดินเข้ามา
"อ้าว พี่คุนมาแล้ว!"
ต้าอวี่ที่เพิ่งหัวเราะเยาะปาจี พอเห็นเหลียงคุนแวบแรก สีหน้าก็ค่อยๆ จางไป เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน
ปาจีเห็นเหลียงคุนเหมือนเห็นเทพเจ้าไฉ่ซิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประจบ: "โอ้ พี่คุนออกมาแล้ว ไม่ยอมบอกกันสักหน่อย จะได้รับไปหาเอง เลี้ยงรับขวัญท่าน! นี่ บุหรี่ บุหรี่!"
"พี่จี ไม่เจอหลายปี ดูอ้วนขึ้นไม่น้อยเลยนะ!" เหลียงคุนหัวเราะตอบกลับไปคำหนึ่ง "พวกนายมากันหมดแล้ว ทำไมไม่เห็นท่านประธานเจี่ยงเลยล่ะ?"
เขาพูดพลางพยักหน้ากับผู้มีสิทธิ์ออกเสียงคนอื่นๆ เป็นการทักทาย
หมายเหตุ: เกริ่นไว้ตั้งแต่ต้นว่าช่วงเวลาวุ่นวาย ตรงนี้กำหนดว่าตอนนั้นเหลียงคุนขึ้นเป็นหัวหน้าก่อน แล้วค่อยเข้าคุก อย่าด่า! ! !
"ท่านเจี่ยงยังไม่มา คงติดอยู่บนถนน" หลีอ้วนป้อเอ่ยขึ้นตอนนี้ ในน้ำเสียงแฝงรำคาญเล็กน้อย
"เฮอะ ติดบนถนน สงสัยจะนั่งมาสด้ามา?..." เหลียงคุนเอามือเคาะโต๊ะดังปังๆ พลางเยาะเย้ย
ทุกคนมองหน้ากันไปมา เหลียงคุนติดคุกให้สมาคมหลายปี กลายเป็นคนไม่ด่า แต่เปลี่ยนเป็นเยาะเย้ยแล้ว?
ในฐานะที่เป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ต่อเจี่ยงเทียนเซิง ต้า บี นั่งไม่ติดแล้ว ตบโต๊ะดังสนั่น
"เหลียงคุน หมายความว่าไง! ติดคุกสองสามปี กลายเป็นขันทีหรือไง พูดจาแขวะไปหมด อยากให้เงินเอ็งไปดูหมอที่สยามไหม?"
"บางที ที่นั่นอาจกำลังต้องการเอ็งอยู่ก็ได้"
ต่งเทียนเป่าที่อยู่หลังซาเฉียงตะลึง ใครว่าพอต้า บี เห็นไม่ถูกก็ได้แต่ทุบโต๊ะ แต่ด่าไม่เป็น?
ฉากในหนังมันหลอกลวงกันจริงๆ
หมายเหตุ: คุณพี่ทั้งหลาย! อัปเดตวันละ 6000 ตัวอักษรขึ้นนะ ขอคอมเมนต์สั้นๆ กับไลค์หน่อย! ส่งฟรีสักรอบเถอะ ได้โปรด