"อยู่ดีไม่สู้ตายงั้นรึ?" หลินเฟิงหรี่ตาลง "ข้าจะดูหน่อยว่า เจ้ามีวิธีใดทำให้ข้าอยู่ดีไม่สู้ตาย!"
จ้าวหมั่งตะโกนโหวกเหวกขึ้นมาทันทีว่า "ในสวนสมุนไพรตระกูลจ้าว สมุนไพรวิเศษล้ำค่าสองต้นถูกขโมยไป มูลค่ามหาศาล ข้าสงสัยว่าเป็นฝีมือเจ้า!"
ทันทีที่คำพูดนี้ดังขึ้น ฝูงชนก็พากันฮือฮา!
"หลินเฟิงขโมยสมุนไพรวิเศษของตระกูลจ้าวงั้นรึ?"
"ถึงแม้เขาจะกลายเป็นคนไร้ค่า แต่เขาก็ยังเป็นซื่อจื่อของตระกูลหลิน อย่างไรเสียก็คงไม่ขโมยสมุนไพรวิเศษกระมัง?"
"ใช่ ซื่อจื่อตระกูลหลินขโมยของ ฟังดูไม่น่าจะเป็นเรื่องจริงเลย!"
"รู้หน้าไม่รู้ใจ อาจเป็นได้ว่าซื่อจื่อตระกูลหลินกลายเป็นคนไร้ค่า นิสัยเปลี่ยนไปมาก!"
"ข้าได้ยินมาว่า ตอนนี้ตระกูลหลินสู้รบภายในรุนแรงมาก หลินเฟิงประลองเป็นตายกับบุตรชายของผู้อาวุโสใหญ่ เขาจึงขาดแคลนทรัพยากรฝึกฝนอย่างหนัก!"
"ถ้าพูดแบบนี้ ก็ดูมีเหตุผลอยู่!"
"..."
เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้านดังเซ็งแซ่ คนที่มาดูเหตุการณ์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
บางคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ในขณะที่บางคนคิดว่าเป็นไปได้มาก!
บางคนเห็นว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็มีบางคนเห็นว่า เป็นไปได้มาก!
มุมปากของจ้าวหมั่งปรากฏรอยยิ้มเย็นชา
ในหมู่ผู้ดูเหตุการณ์นี้ ไม่น้อยเป็นไส้ศึกที่เขาจัดไว้ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อทำให้ชื่อเสียงของหลินเฟิงเปื่อยเน่าต่อหน้าสาธารณชน!
เขาก็ต้องการให้หลินเฟิงได้ลิ้มรสชาติของการถูกผู้คนมากมายกล่าวโทษ!
สายตาของหลินเฟิงกวาดผ่านผู้คน แล้วกลับมาจับที่จ้าวหมั่ง เขาแสยะยิ้มกล่าวว่า "นี่คือวิธีที่เจ้าคิดขึ้น เพื่อให้ข้าอยู่ดีไม่สู้ตายงั้นรึ?"
"หึ!"
สีหน้าจ้าวหมั่งปรากฏการเยาะเย้ย กวาดตามองหลินเฟิง แล้วกล่าวอย่างเปี่ยมมั่นใจ "เจ้าทราบแต่การฝึกฝน หาทางรู้ไม่ถึงเล่ห์เหลี่ยมของข้า!"
พอสิ้นเสียงเขา ในหมู่คนก็ปรากฏผู้พิทักษ์ตลาดสามนาย
พวกเขาแต่งกายด้วยเครื่องแบบสีดำเหมือนกันหมด และสวมปลอกแขนที่มีคำว่า "ยามตลาด" ไว้ที่แขน เดินแถวอย่างพร้อมเพรียงกันผ่านฝูงชนไปยังหลินเฉินและจ้าวหมัง