หลินเฉินหรี่ตามองจ้าวหมั่ง
เขารู้จักจ้าวหมั่งดี
คนผู้นี้เป็นคุณชายเสเพลแห่งตระกูลจ้าว พรสวรรค์ต่ำต้อย ฝึกฝนมาสิบปี ใช้ทรัพยากรของตระกูลจนสูญสิ้นศักยภาพ ถึงขั้นนักยุทธ์ระดับห้าเท่านั้น
ตระกูลจ้าวไม่จำเป็นต้องให้เขารับผิดชอบธุรกิจของตระกูล
ดังนั้น เขาจึงหมกมุ่นในสุราและกามารมณ์ วนเวียนในห้วงสำราญดังเช่นเรือนหลิงอวี้ ไม่มีทางปรากฏตัวในตลาดค้าขายเป็นแน่!
บัดนี้ เขาปรากฏตัวตรงหน้า และยังพาบ่าวชุดเทาสองคน ซึ่งล้วนมีระดับบำเพ็ญขั้นนักยุทธ์ระดับห้า!
เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจมาหาเรื่อง!
สมดังคาด!
จ้าวหมั่งสืบเบาะแสและข่าวคราวของหลินเฉินเป็นพิเศษ ตอนนี้เดินตรงมาหา ดวงตาสำรวจหลินเฉินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ฉายแววดูแคลน “ท่านซื่อจื่อหลิน ข้าได้ยินว่าที่หอโอสถ ท่านซื้อทั้งเตาหลอมโอสถและสมุนไพรอีก อย่างไร? อยากเป็นโอสถปรมาจารย์อันดับหนึ่งแห่งนครลั่วอวิ๋นรึ?”
น้ำเสียงเขาเสียดแทง
หลินเฉินเกาหู ดวงตาผ่านแวบดุดัน “เรื่องของข้า ไอ้เสเพลไร้ค่าอย่างเจ้ามีสิทธิ์ถามด้วยรึ?”
ทันใด จ้าวหมั่งหน้าเปลี่ยน!
โทสะปะทุขึ้นมา!
คำว่าเสเพลไร้ค่า ทิ่มแทงจุดเจ็บของเขา!
โดยเฉพาะเมื่อรอบข้าง มีผู้คนห้อมล้อม ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าจับจ้อง จ้าวหมั่งพลันรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า!
เขาพลันตวาด “เจ้ายังคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณระดับสวรรค์อยู่อีกหรือ? ตอนนี้ เจ้ามันแย่ยิ่งกว่าของไร้ค่า! ไอ้ไร้ค่า!”
“ไร้ค่า?”
หลินเฉินแสยะยิ้ม “จ้าวหมั่ง เจ้าฝึกฝนมาสิบสองปีเต็ม ใช้ทรัพยากรของตระกูล คุกเข่าในหอบรรพชน สาบานต่อบรรพชนเพื่อขอรับโอสถทะลวงอุปสรรคหนึ่งเม็ด จึงทะลวงถึงขั้นนักยุทธ์ระดับห้า จงบอกข้ามา ใครกันแน่ที่ไร้ค่า?”