ซูเหวินรีบถามทันที "พี่ครับ ว่าที่นี้พอจะทำให้เป็นชื่อผมได้จริงๆ ไหมครับ?"
เปาเฉียนเวยสะบัดมือ ท่าทางมั่นใจเต็มที่ "การันตี! เรื่องแบบนี้ฉันทำมางานเยอะ ตั้งแต่ทางราชการจนถึงเอกชน เอกสารครบ ฉันจัดการให้เธอได้หมด!
อ้อ ใช่ เธอเป็นคนมีทะเบียนบ้านในเมืองใช่ไหม?"
ซูเหวินพยักหน้า "ครับผม คนในเมือง ผูกอยู่ที่ซัวนลั่วกู้เซี่ยง"
เปาเฉียนเวยลูบคาง "ฉันต้องไปทำเรื่องรับสมัครงานให้เธอแถวซัวนลั่วกู้เซี่ยงก่อน มันต้องเข้าทำงานครบเดือนนึงถึงจะย้ายสังกัดได้
เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ก็เพื่อให้สำนักงานเขตย่อยเห็นว่าปล่อยโควตาออกไปจริงๆ ตำแหน่งงานเธอจะได้มั่นคงขึ้น!
ถึงจะมีคนมาตรวจสอบ เธอก็มีเอกสารถูกต้องครบถ้วน ใครก็พูดอะไรไม่ได้"
จากนั้นเขาก็ยื่นสามนิ้ว "แต่แน่นอน เรื่องแบบนี้ต้องใช้เงินเขี่ย เงินค่าน้ำร้อนน้ำชาทั้งหมดสามร้อยหยวน
ฉันขอบอกให้ชัดก่อน เงินส่วนนี้ไม่ใช่ของฉัน ฉันเอาเงินเธอไปทำธุระให้เธอ เข้าใจไหม?"
ซูเหวินได้ยินประโยคคุ้นหูแบบนี้ก็อดขำไม่ได้ แต่ก็ยังพยักหน้า
"เข้าใจครับ"
เปาเฉียนเวยเห็นซูเหวินรู้ใจก็พูดความในใจออกมา "ฉันพูดคำไม่สวยไว้ก่อน เงินส่วนนี้เป็นแค่ค่าใช้ธุระ ยังไม่รวมค่าเหนื่อยตอนซื้อตำแหน่งงาน อันนั้นอีกแปดร้อยถึงพันหยวน
ใจคนแก่คนนั้นฉันก็เดาไม่ค่อยออก แต่อย่างมากก็ไม่เกินนี้แหละ!"
"ได้ เงินผมมี"
ซูเหวินตอบอย่างมั่นใจ ขอแค่เปาเฉียนเวยจัดการได้ เงินซื้อตำแหน่งงานสำหรับเขาแล้วเป็นเรื่องจิ๊บๆ
เปาเฉียนเวยเห็นซูเหวินนิ่งสงบขนาดนี้ ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนขาดเงิน ใบหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมาทันที "ดูสิ เงินสามร้อยหยวนนี่..."