"ใช่ แต่เสียดายที่นายไม่มีเมีย!"
เจียตงซวี่พยักหน้าเย้ยหยัน
ชาจู่ไม่ยอมแพ้ "เจียตงซวี่ นายก็อย่าได้ดีใจไป คนในลานเราที่ยังไม่แต่งงานมีอีกตั้งหลายคน อย่างเช่นหลิวกวางฉีลูกชายคนโตของตระกูลหลิวที่อยู่ลานหลังไง เขาก็ยังไม่แต่งงานเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
(หลิวกวางฉีอายุเท่ากับชาจู่ คือ 23 ปีเหมือนกัน)
หลิวไห่จงได้ยินก็ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา "แค่นายจะเอาไปเทียบกับกวางฉีลูกชายฉันเหรอ ลูกชายฉันจบมัธยมเทคนิค อนาคตต้องเป็นข้าราชการแน่นอน
ผู้หญิงบ้านธรรมดา ๆ จะเข้าตากวางฉีของฉันได้ยังไงกัน?"
"เออ ใช่ ๆ ลูกชายคุณน่ะ ต่อไปต้องได้แต่งงานกับตระกูลใหญ่ตระกูลโตแน่นอน!"
ชาจู่ก็พูดประชดไปคำหนึ่ง เขาไม่เชื่อจริง ๆ ว่าชาตินี้จะไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงสวย ๆ สักคน!
ซูเหวินกลับมาที่ห้องของตัวเอง จัดการเก็บของอย่างง่าย ๆ
ตอนนี้คนส่วนใหญ่ในลานหน้าต่างก็กลับชนบทไปกินข้าวหม้อใหญ่ของส่วนกลางกันหมดแล้ว ดูเงียบเหงาร้างผู้คน
ล็อกประตูแล้ว ซูเหวินเดินไปที่สำนักงานเขตย่อย เขาอยากจะถามว่าช่วงนี้มีโรงงานไหนเปิดรับสมัครงานหรือเปล่า
สองวันมานี้เขาก็ได้สืบถามจนชัดเจนแล้วว่า ในยุคนี้การหางานทำนั้นยากมาก
ตอนนี้การค้าภาครัฐและเอกชนได้รวมเป็นหนึ่งแล้ว งานทุกอย่างถูกจัดการโดยรัฐทั้งหมด ตอนนี้ตำแหน่งพนักงานประจำเนี่ยถือเป็นข้าวกะละมังทองคำจริง ๆ!
อยากได้งานประจำมีวิธีแค่ไม่กี่อย่าง อย่างแรกก็คือวุฒิการศึกษา แค่มีวุฒิ รัฐก็จัดสรรงานให้ทั่วประเทศ
อย่างที่สองคือทหารผ่านศึก แค่ปลดประจำการ ท้องถิ่นก็จะจัดหางานให้หนึ่งตำแหน่งเพื่อดำรงชีวิต
อย่างที่สามคือคำแนะนำจากสำนักงานเขตย่อย ทุกเขตมีโควต้าอยู่ในมือ แต่ต้องมีทะเบียนบ้านในเมือง ผ่านการตรวจสอบประวัติทางการเมือง สุขภาพแข็งแรง และวุฒิการศึกษาถึงเกณฑ์ (ขั้นต่ำสุดคือมัธยมต้น)