ชาจู่โอ้อวดเสร็จแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก เงินเดือนขนาดนี้เขาคงหาสาวสวยมาเป็นเมียได้แล้วล่ะ?
ตอนนี้เขามีบ้านกระเบื้องสามหลังอยู่ที่ลานกลาง เงินเดือนเดือนละสามสิบเจ็ดบาทห้าสตางค์ แถมยังเป็นหัวหน้าห้องอีก ถือว่าเป็นผู้บริหารระดับล่างได้แล้วกระมัง?
"ผู้เฒ่าคนที่หนึ่ง ท่านสอบผ่านไหม?"
อีจงไห่พยักหน้า "ผ่านสิ ตอนนี้ชั้นเจ็ดแล้ว"
"โอ้โห! งั้นไม่ธรรมดาเลยนะ เลิกงานแล้วเรามาดื่มฉลองกันสักสองสามแก้วไหม?"
ชาจู่เอ่ยชวนอย่างดีใจ
"ได้สิ" อีจงไห่ตอบรับอย่างเต็มใจ ฝีมือทำอาหารของชาจู่นี่เขาคงได้อิ่มหนำสำราญแล้วล่ะ
ชาจู่หันไปมองเจียตงซวี่ที่อยู่ไม่ไกล "พี่ตงซวี่? ดูท่าทางเหมือนสอบไม่ผ่านนะ?"
เจียตงซวี่โกรธจนหน้านี้แดง "เรื่องของข้า เจ้ายุ่งอะไร? ไปตักข้าวเจ้าเถอะ!"
ชาจู่ยักไหล่อย่างกวนประสาท "ตักข้าว? ตอนนี้ข้าเป็นหัวหน้าห้องอาหาร ไม่ต้องตักข้าวอีกแล้ว!"
เขานั่งกลับลงบนเก้าอี้ของตัวเองแล้วจิบชา "เคยเห็นหัวหน้าห้องคนไหนต้องลงมือทำงานด้วยหรือไง?"
ท่าทางเหมือนคนได้ดิบได้ดีอย่างที่สุด!
"เฮ้! ต่อให้ไม่ต้องตักข้าวก็เป็นแค่กุ๊กเหม็น ๆ คนหนึ่งนั่นแหละ!"
เจียตงซวี่พูดคำหยาบออกมาได้โดยไม่คิด พ่อครัวที่กำลังตักข้าวอยู่ได้ยินก็จ้องเขม็ง "พูดจาแบบไหนกัน? ยังอยากกินข้าวอีกหรือเปล่า!"
เจียตงซวี่เห็นอีกฝ่ายตัวโตก็รีบขอโทษทันที ถ้าไปทำให้พ่อครัวในห้องอาหารโกรธล่ะก็ ต่อไปเขาคงไม่ได้กินอิ่มแม้แต่มื้อเดียว!
"พูดผิดไป ขอโทษครับ!"
"ฮึ่ย!"
พ่อครัวยังคงตักข้าวให้อีจงไห่กับเจียตงซวี่ แต่อาหารของเจียตงซวี่นั้นดูเหมือนจะน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด!