“นี่เป็นชุดโรงงานฤดูหนาว เสื้อกับกางเกงอย่างน้อยก็ต้อง 17 หยวนต่อชุด ส่วนรองเท้ากับถุงมือ ของพวกนี้ชาวบ้านทั่วไปไม่ค่อยซื้อ ฉันให้เธอ 8 หยวน
ของที่แพงที่สุดก็คือเสื้อโค้ตสำลีตัวนี้ หนานุ่มขนาดนี้ ฉันให้ 60 หยวนว่าไง?!”
หัวล้านพูดจบก็มองไปที่ซูเหวิน
ซูเหวินรู้สึกได้เลยว่าคนนี้โคตรจะขูดเลือด!
เขาเคยดูราคาทุนของเสื้อนิรภัยในโกดัง ราคาสูงกว่านี้เยอะ เสื้อกับกางเกงหนึ่งชุดราคาทุนตั้ง 20 หยวน นี่คือผ้าที่ทนทานและกันการสึกหรอทั้งนั้น
งานโรงงานรีดเหล็กทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย เสื้อผ้าคุณภาพห่วยๆ ใส่ไม่ได้หรอก
รองเท้านิรภัยนั้น มีสำลีกับผ้าใบหนา ใช้วัสดุเยอะ ใส่แล้วอบอุ่น ราคาทุนตั้ง 10 หยวน
ส่วนเสื้อโค้ทสำลีนั้นยิ่งเป็นของวิเศษสำหรับข้ามหนาว ผ้าใบหนาสีฟ้าราคาทุนตั้ง 70 หยวน แต่นายหัวล้านให้แค่ 60 หยวน!
“เจ้าของร้าน ราคาที่คุณให้ฉัน ต่อให้ไปซื้อของก็ยังซื้อไม่ได้เลย ดูเหมือนคุณก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อจริงๆ งั้นฉันไปดูที่ตลาดมืดที่อื่นแล้วกัน”
ซูเหวินพูดจบ ก็ห่อเสื้อผ้า หลังขึ้นแล้วจะเดินออกไป
นายหัวล้านรีบพูดเอาใจ “เฮ้ พ่อหนุ่ม พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ของชุดนี้มันร้อนมือ คุณไปที่อื่นอาจไม่ได้ราคาดีเท่าฉันก็ได้!
โรงใหญ่ๆ เขาก็ซื้อของผ่านช่องทางปกติกันทั้งนั้น ของพวกนี้มีค่าคอมมิชชั่นแฝงอยู่!
แต่ของชุดนี้ราคาก็เท่าที่ฉันพูดนี่ล่ะ ถ้าคุณจะขาย เราก็ค้าขายกัน ถ้าไม่เห็นด้วย ฉันก็ไม่รั้งไว้แล้ว!”
ซูเหวินก็ไม่พูดพล่ามกับหัวล้านอีก เอาพูราคาทุนของเขาพูดออกมา