ซูเหวินเคลื่อนกายวาบหนึ่ง เห็นหน่วยลาดตระเวนก็ปีนขึ้นหลังคาหลบ เดินทางกลับมายังลานเล็ก ๆ อย่างสบาย ๆ
พอซูเหวินตกลงมาถึงในลานได้ไม่นาน ไฟในลานก็สว่างขึ้น
เห็นเพียงลู่ชางเหิงสวมเสื้อคลุมเดินออกมา เห็นซูเหวินที่ใช้ผ้าคลุมหน้าไว้ก็ถามขึ้น "เรื่องราบรื่นไหม?"
ซูเหวินตะลึงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้า "ค่อนข้างราบรื่นครับ"
เขาคลี่ผ้าดำที่ผูกไว้บนใบหน้าออก "อาจารย์ นี่อาจารย์ยังไม่นอนอีกหรือครับ?"
ลู่ชางเหิงไม่ตอบกลับ มองซูเหวิน "เล่าเรื่องที่นายคุยกับเขาให้ข้าฟังหน่อย"
ตอนนี้เขามองซูเหวินเป็นลูกเขยแล้ว จะปล่อยให้เขาได้รับอันตรายแม้แต่นิดไม่ได้
ซูเหวินก็ยังพูดตามความจริง เล่าเรื่องที่คุยกับนายหัวล้านให้ลู่ชางเหิงฟังใหม่อีกรอบ
ลู่ชางเหิงฟังจบก็ส่ายหน้า "นายนี่นะ โดนเขาหลอกแล้ว!"
"โดนหลอก? ข้ายังไม่ได้ให้ของเขาเลย เขาจะหลอกอะไรข้าได้?"
ซูเหวินรู้สึกฉงน ของทั้งหมดอยู่ในมิติติดตัวทั้งนั้น อยากจะหลอกเอาไปก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ลู่ชางเหิงตักเตือนซูเหวิน "นายคิดว่าตลาดมืดเป็นที่ที่คุยกันง่าย ๆ หรือ? ถ้าเขาอยากทำธุรกิจกับนายจริง ๆ ราคานี้ต้องกดลงมาครึ่งหนึ่งเป็นอย่างน้อย! คนที่ทำธุรกิจตลาดมืดจะไปเป็นคนดีที่ไหนกัน? ชนทุกชั้น นักเลงกลางเวที ล้วนหากินด้วยการต้ม หลอก ลวง ฉ้อ โกง! เขานายให้ราคาชุดละ 90 หยวน แล้วตัวเขาเองจะได้อะไร? ถ้าอยากได้เงิน ก็ต้องทำการค้าที่ไร้ต้นทุน ถ้านายไม่เชื่อ ก็ลองไปดูอีกสักรอบสิ ด้วยฝีมือนาย พวกนี้ไม่มีทางสังเกตเห็นนายได้หรอก จำไว้ โลกนักเลงไม่ได้ง่ายอย่างที่นายคิด!"