โชคดีที่ชาจู่ไม่ได้รอนาน เหอต้าชิงก็หิ้วอาหารกับข้าวกลับมา
ตอนนี้เหอต้าชิงเป็นหัวหน้าพ่อครัวใหญ่ของภัตตาคารเฟิงเจ๋อหยวน นอกเหนือจากเงินเดือนแล้ว ยังนำอาหารกลับบ้านได้ทุกวัน นับเป็นสวัสดิการของภัตตาคารก็ว่าได้
ชาจู่รีบวิ่งไปรับกล่องข้าว เขารอคอยมื้อนี้มานานแล้ว!
“กล่องนี้เอาไปส่งให้ยายหูหนวกที่ลานหลัง” เหอต้าชิงชี้ไปที่กล่องข้าวกล่องหนึ่งแล้วพูด
“โอเค”
ชาจู่ได้รับการบอกเล่าจากเหอต้าชิงแล้วเช่นกันว่าที่พวกเขาได้อยู่เรือนด้านหน้านี้ก็เพราะยายหูหนวกช่วยไว้ แค่เอาอาหารไปให้จะเสียหายอะไร?
ต่อไปนี้ยายหูหนวกก็คือยายแท้ ๆ ของเขาชาจู่!
ไม่นานชาจู่ก็กลับมา เขาเอากล่องข้าวไปอุ่นบนเตาถ่านก่อน แล้วยกมาวางบนโต๊ะ
“พ่อ มากินข้าว”
เหอต้าชิงหยิบเหล้าหนึ่งขวดออกมาจากตู้แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
ชาจู่เห็นอย่างนั้นก็ดีใจ คว้าแก้วเหล้ามาเติมให้ตัวเองเต็มแก้วด้วย
เขาจิบอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นก็หยิบตะเกียบชิมกับข้าวหนึ่งคำ
สมกับเป็นหัวหน้าพ่อครัวใหญ่ รสชาตินี้สุดยอดจริง ๆ!
ถ้าเขาฝีมือทำอาหารถึงขั้นนี้ได้ล่ะก็ เขาคงไม่ต้องทำงานที่โรงงานรีดเหล็กอีกต่อไป!
เหอต้าชิงดื่มเหล้าไปหนึ่งแก้วแล้วมองไปทางชาจู่ “อีกไม่กี่วันแม่เลี้ยงของแกก็จะมา ตอนนั้นเรือนด้านหน้าสามห้องนี้คงอยู่ไม่พอแล้ว
แกกับหยูสุย พ่อจะไปเช่าบ้านสองห้องให้ใหม่เป็นยังไง?”
“ทำไมล่ะ? ต่อให้ต้องเช่า ก็ควรเป็นพวกนั้นไปเช่าสิ! ผมกับหยูสุยจะอยู่ที่เรือนด้านหน้านี่แหละ!”
ชาจู่ไม่พอใจ การที่ไป๋เจี๋ยมาแล้วไล่ลูกชายลูกสาวแท้ ๆ ออกจากบ้าน มีพ่อแบบนี้ที่ไหนกัน?!