"เช่นนั้น ข้าควรพูดเช่นไร?"
ซูเหวินมองไปยังชายชราแล้วถาม
ชายชรารู้ดีว่าซูเหวินเป็นเพียงเด็กโง่เขลาที่ไม่รู้อะไรเลย เขาชี้ซูเหวินด้วยตะเกียบ
"เจ้าจะเข้ารุ่นเป็นศิษย์ เรียนวิชาเพื่อตัวเองเพียงผู้เดียวหรือ? ไม่ควรแสดงความเคารพต่ออาจารย์บ้างหรือ?"
ชายชราเตือน
"อ้อ! เช่นนั้นท่านต้องการค่าเล่าเรียนใช่หรือไม่?" ซูเหวินนึกว่าชายชราต้องการผลประโยชน์
"บ้า! หากข้าต้องการค่าเล่าเรียน ผู้คนมากมายคงต่อคิวส่งเงินให้ข้า! เจ้าควรพูดเช่นนี้!
ต้องเคารพอาจารย์และยึดมั่นในคุณธรรม หมั่นเพียรฝึกฝน ไม่เกียจคร้าน
อย่าทำให้ชื่อเสียงของข้ามัวหมอง และอย่าทำให้วิชายุทธ์ที่สืบทอดมาต้องเสื่อมเสีย!"
ชายชราพูดด้วยความเจ็บปวดใจ
"เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าการรับศิษย์ไม่ใช่การเล่นเด็ก ๆ เมื่อเจ้าเคารพข้าเป็นอาจารย์ ก็ต้องเคารพข้า 'วันหนึ่งเป็นอาจารย์ ชั่วชีวิตเป็นเสมือนพ่อ' เข้าใจหรือไม่?"
ซูเหวินพยักหน้า "เข้าใจแล้ว ท่านต้องการเป็นพ่อของข้า!"
ซูเหวินอยากลุกขึ้นตีชายชราสักสองสามที! นี่มันยุคไหนแล้ว ยังจะมาเล่นแบบนี้อีก เกรงว่าจะให้เขาดูแลตอนแก่ด้วยหรือไม่?!
ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เด็กเช่นนี้สอนได้!"
ซูเหวินลุกขึ้นจะไป แต่ถูกชายชรากดที่ไหล่จุดหนึ่ง จู่ ๆ เรี่ยวแรงทั่วร่างก็หายไปเจ็ดแปดส่วน จนไม่มีแรงแม้แต่น้อย!
เฮ้ย!!!
ชายชราคนนี้มีฝีมือจริง ๆ ด้วย!
ซูเหวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาเคยกินยาล้างไขกระดูกมา ร่างกายนี้มีกำลังมากมายมหาศาล กลับถูกชายชราคนนี้กดไว้ได้!