ซูเหวินถามด้วยความตื่นเต้น "อาจารย์ ข้าควรฝึกอะไรก่อนดีล่ะ
วิชาต่อสู้ หรือวิชาตัวเบากับวิชาขา?"
ลู่ชางเหิงพูดเพียงประโยคเดียวก็ดับความตื่นเต้นของซูเหวินลงได้
"ฝึกท่าม้าซะก่อน! เมื่อไหร่ที่เจ้ายืนท่าม้าสี่เหลี่ยมได้มั่นคงเป็นชั่วโมง แล้วค่อยคิดเรื่องอื่น"
"โชคดีที่เจ้ายังเป็นหนุ่มบริสุทธิ์ ถึงแม้อายุจะมากไปหน่อย แต่ดูกระดูกยังไม่แข็งตัว เส้นเอ็นยังหย่อน ฝึกฝนดี ๆ ก็น่าจะไปได้ไกล!"
ลู่ชางเหิงพูดกับซูเหวิน
"หา? แค่ยืนท่าม้าเหรอ?"
ซูเหวินผิดหวังเล็กน้อย พูดออกมาได้สูงส่ง แต่สุดท้ายก็ต้องฝึกยืนท่าม้า!
"เป็นไง เจ้าดูถูกท่าม้ารึ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนเราแค่ช่วงล่างมั่นคง ถึงจะชักพลังขึ้นแล้วตัวเบา ปล่อยพลังลงแล้วตัวมั่น!"
ลู่ชางเหิงเอ่ยความเข้าใจของตัวเอง พลางหยิบไม้เท้าขึ้นมาฟาดที่ข้อพับเข่าของซูเหวิน
ซูเหวินถูกตีโดยไม่ทันตั้งตัว เข่างอ ลำตัวโน้มไปข้างหน้า
"ดูสิ ยืนยังไม่มั่นคง ยังจะคิดไปต่อสู้กับใครอีก? ฝันกลางวัน!"
ลู่ชางเหิงส่ายหน้าพูดกดดัน
"อย่าดูถูกคนหน่อยเลย เมื่อกี้ข้าแค่ไม่ทันตั้งตัว!"
ซูเหวินทำตามคำสั่งของลู่ชางเหิง เริ่มยืนท่าม้าสี่เหลี่ยม
"เข่าอย่าเลยปลายเท้า ต้นขาขนานกับพื้น หลังตรง มือประสานหมัดแนบหน้าท้อง ฝ่ามือหันเข้า!"
ลู่ชางเหิงคอยแก้ท่าทางของซูเหวินไปพลาง ใช้ไม้ฟาดไปพลาง หลังจากกินยาล้างไขกระดูก ซูเหวินก็เข้าสู่สมาธิได้อย่างรวดเร็ว ร่างกายเข้าสู่สภาวะลึกลับ
เขารู้สึกมีพลังสายหนึ่งลอยขึ้นจากเท้า ไหลผ่านต้นขาเข้าสู่ร่างกาย หมุนเวียนเป็นวงจรอย่างรวดเร็ว