เวลาทำงานในโรงงานผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่าย
เจียตงซวี่ที่รอไม่ไหวแล้วรีบเก็บข้าวของแล้วเดินออกจากโรงงานรีดเหล็กโดยทันที
เงินรอฉันอยู่นะ ฉันมาแล้ว!
เจียตงซวี่เดินทางไปยังสถานที่เล่นการพนันครั้งก่อนด้วยความตื่นเต้น แต่ยังไม่ทันถึงก็ถูกสองคนขวางทางไว้
"เจียตงซวี่ใช่ไหม?"
ตอนนี้ในกระเป๋าของเจียตงซวี่ยังมีเงินอยู่ เขามองดูคนทั้งสองอย่างระมัดระวัง "พวกแกเป็นใคร? ต้องการอะไร?"
"เฮ้ ท่านจินเอ้อมีเชิญ!"
พอได้ยินว่าเป็นคนของจินเอ้อ เจียตงซวี่ก็คลายความระวังลง นี่คือเพื่อนที่ดีของเขา ยังไงก็คงไม่ทำร้ายเขาแน่นอน
"ไป ๆ วันนี้ไปเที่ยวที่ไหนกัน?"
เจียตงซวี่วางตัวสนิทสนมโอบไหล่ทั้งสองคน แล้วเดินตามพวกเขาไป
ทั้งสองหัวเราะเย็น ๆ พาเจียตงซวี่เดินวนไปวนมาในตรอกซอกซอยหลายรอบ ก่อนจะเข้าไปในลานบ้านใหม่หลังหนึ่ง
ลานบ้านนี้ไม่กว้างขวางเท่าลานก่อนหน้า เป็นบ้านเดี่ยว พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงโดยตรง
พอเข้าไปในห้อง เจียตงซวี่ก็เห็นเพื่อนสนิทจินเอ้อที่คุ้นเคย นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังดื่มชา
"พี่จินเอ้อ! พี่ไม่ใช่บอกว่าจะช่วยฉันสั่งสอนคนใหม่อยู่ในลานของฉันหรือไง? ทำไมเมื่อวานฉันเห็นเขากลับเข้าลานไปแบบไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?!"
เจียตงซวี่เริ่มบ่นทันทีที่เข้าไปในห้อง เขายังคิดว่าจินเอ้อเก่งกาจจริง ๆ ที่แท้ก็แค่นี้เองหรือ?!
ทำเอาชื่นชมไปฟรี ๆ!
แววตาดุร้ายของจินเอ้อผ่านไปชั่วขณะ เขายิ้มอย่างฝืน ๆ "น้องตงซวี่ พี่ช่วงนี้ยุ่ง ๆ อีกเดี๋ยวจะจัดการคนไม่มีหูมีตาให้เอง