"ฮึ่ม!"
เจียตงซวี่เห็นคนที่มาเป็นซูเหวินก็ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา แล้วก็เดินต่อไปข้างหน้า
ซูเหวินยิ่งไม่สนใจจะยุ่งกับคนอายุสั้นคนนี้ คนที่อีกไม่กี่ปียังไงก็ต้องตาย เห็นแล้วก็พาลให้โชคร้าย!
พอเข้าไปในลาน 95 หยานปู้กุ้ยก็วิ่งเวียนวนอยู่รอบตัวเจียตงซวี่เหมือนหมาที่กระดิกหาง ต้องการจะขอหัวหมูสักคำกิน
ซูเหวินหลีกสองคนนั้นแล้วเดินเข้าบ้านไป เนื้อหมูแฮมในมิติติดตัวกินจนจะเบื่อแล้ว วันนี้เขาตัดสินใจจะกินเนื้อวัวกระป๋อง
"ไอ้ตระหนี่หยาน ยังเป็นครูอยู่เลยหรือไง? ลูกชายฉันกว่าจะได้ซื้อเนื้อมาสักชิ้นก็แทบตาย กลับขวางหน้าประตูไม่ให้เข้าอีก เอาจริงเหรอ? ไปเป็นโจรมาหรือไง! ไม่เชื่อลองไปโรงเรียน ฉันจะไปฟ้องอาจารย์ใหญ่โรงเรียนนายเลย!"
ซูเหวินเข้าไปในบ้านได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงร้องของเจียจางซื่อ ดูท่าหยานปู้กุ้ยก็คงไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปด้วย
ซูเหวินบิดเปิดกระป๋องเหล็ก ใช้ช้อนตักเนื้อวัวชิ้นโตเข้าปาก เนื้อวัวนี่เคี้ยวหนุบหนับ อร่อยกว่าหมู่แฮมเยอะเลย!
ซูเหวินฝึกวิทยายุทธ์มาทั้งวัน เสียพลังงานไปมาก ไม่นานนักเนื้อวัวกระป๋องหนึ่งก็หมดเกลี้ยง เขายังรู้สึกไม่หายอยาก ก็เปิดอีกกระป๋องหนึ่ง
จะทำยังไงได้ ก็มีเสบียงก็ตามใจได้สิ อยากกินยังไงก็กินอย่างนั้น!
จะไปเหมือนคนในลานที่ต้องทะเลาะกันแทบเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อคำข้าวคำเดียว!
เจียจางซื่อพาเจียตงซวี่กลับมาบ้าน ยังคงสบถด่าอยู่ไม่หยุด "คิดจะกินเนื้อของตระกูลเจียเราอีกเหรอ? ไอ้ตระหนี่หยานนี่มันช่างคิดไปได้!"
เจียจางซื่อมองหัวหมูในมือเจียตงซวี่ด้วยความดีใจ ฉีกกระดาษไขออกดึงชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากตัวเอง