หลังจากเก็บล้างถ้วยชามเรียบร้อย ฉินหวยหรูก็แหงนมองดูบ้านของอีจงไห่ตามเคย วันนี้ที่ขอบหน้าต่างไม่มีแจกันดอกไม้วางไว้ เธอจึงนอนหลับได้อย่างสบายใจ
กลับเข้ามาในห้องด้านใน เจียตงซวี่โบกมือเรียกเธอด้วยท่าทีใจร้อนรน
วันนี้ไม่ได้ไปหาจินเอ้อ ภรรยาที่บ้านก็พอใช้ไปก่อน
ฉินหวยหรูรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง เธอเอ่ยปากปฏิเสธ “ตงซวี่ แม่ยังไม่นอน รอให้แม่หลับก่อนเถอะ”
เจียตงซวี่ได้ยินแล้วหงุดหงิด ห้องเล็ก ๆ แบบนี้จะทำอะไรก็ไม่สะดวก
ถ้ามีบ้านใหญ่กว่านี้สักหน่อยก็ดีสิ อย่างเช่นบ้านของชาจู่ที่อยู่กลางลานบ้าน!
บ้านกระเบื้องใหญ่สามห้อง อยู่แล้วสบายขนาดไหน!
เจียตงซวี่นึกถึงเงินเดือนน้อยนิดของตัวเอง อยากจะซื้อบ้านเป็นของตัวเองในเมืองซื่อจิ่วเฉิงคงต้องรอไปอีกนาน!
นึกไปถึงเมื่อสองวันก่อนที่ชนะเงินมาแปดสิบกว่าเหรียญในเวลาแค่อึดใจ เจียตงซวี่ก็เริ่มมีความคิดเล็ก ๆ
ถ้าโชคดีชนะมากขึ้นอีกหน่อยก็คงซื้อบ้านได้ใช่ไหม?
เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะเลิกพนันแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
คนที่เคยได้ของมาง่าย ๆ ย่อมเกิดความคิดเสี่ยงโชค คนพวกที่ติดการพนันแต่แรกก็รู้ดีว่ามันอันตราย เพียงแต่มักคิดว่าคนที่แพ้คงไม่ใช่ตัวเอง
พรุ่งนี้ลองไปอีกครั้ง
เจียตงซวี่ตั้งปณิธานในใจ
ฉินหวยหรูนอนอยู่ข้าง ๆ เจียตงซวี่ ในหัวคิดถึงแต่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง ถึงแม้จะแต่งงานกับเจียตงซวี่ แต่หัวใจของเธอก็เป็นของลูกพี่ลูกน้องเพียงคนเดียวเสมอ!
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกัน เจียตงซวี่ก็หลับไปอย่างเบื่อหน่าย