รุ่งเช้าวันต่อมา แสงตะวันเริ่มสาดส่อง
หยานปู้กุ้ยไม่ทันได้กินข้าวเช้า ก็รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังสำนักงานเขตย่อย
เขาร้อนใจนัก
เมื่อคืนนอนไม่หลับทั้งคืน หวาดกลัวว่างานจะถูกคนอื่นแย่งไป
พอเขามาถึงสำนักงานเขตย่อย คนยังไม่ทันเปิดประตูเลย
ในห้องพักยามของสำนักงานเขตย่อย ชายชราเห็นหยานปู้กุ้ยที่ร้อนรนก็รีบออกมาสอบถาม
“สหาย ทางสำนักงานเขตย่อยยังไม่เปิดทำการ คุณมีธุระด่วนอะไรหรือ?”
หยานปู้กุ้ยยิ้มแล้วถามชายชราว่า “ผมได้ยินว่าตอนนี้ทางสำนักงานเขตย่อยมีโควตางาน เลยมาดูหน่อย”
ชายชราเกาหัว “ไม่เห็นได้ยินเลยนี่? การรับสมัครงานไม่ใช่ว่าต้องรอถึงเปิดฤดูใบไม้ผลิถึงจะรับไม่ใช่หรือ?”
หยานปู้กุ้ยไม่เชื่อคำพูดของชายชราเลย “จะมีเรื่องเท็จได้ยังไง? ผู้เช่าในลานเราได้งานจากสำนักงานเขตย่อยนี่แหละ ตอนนี้ทำงานอยู่ที่โรงงานรีดเหล็ก!”
“เป็นไปไม่ได้! อีกไม่กี่วันก็เทศกาลตรุษแล้ว ทุกโรงงานใหญ่ก็เตรียมหยุดยาวกันทั้งนั้น จะรับสมัครงานตอนไหนกัน?
ถ้าอยากจะรอก็เข้าไปนั่งรอในห้องพักยามเถอะ ข้างนอกหนาวจะตาย”
ชายชราพูดอย่างมั่นใจ
หยานปู้กุ้ยแม้จะไม่เชื่อคำพูดของชายชรา แต่ที่หน้าประตูมันหนาวจริง ๆ เขาจึงกล่าวขอบคุณหนึ่งครั้งแล้วเดินเข้าห้องพักยาม
พอเข้าไปในห้องพักยาม หยานปู้กุ้ยก็จ้องเขม็งไปที่บุหรี่บนโต๊ะ นั่นมันบุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมินนะ!
คนทั่วไปไม่มีปัญญาสูบ!
ชายชราเห็นหยานปู้กุ้ยจ้องบุหรี่ของตัวเอง ก็ดึงออกมาหนึ่งมวนยื่นให้ “สูบหน่อยไหม?”
“ขอบคุณครับ”
หยานปู้กุ้ยไม่เกรงใจ รีบรับบุหรี่มาทันที บุหรี่มวนนี้มีประโยชน์มาก เดี๋ยวตอนไปถามความคืบหน้า จะได้เอาไปให้เจ้าหน้าที่สำนักงานเขตย่อย
ชายชราก็ดึงบุหรี่ออกมาหนึ่งมวนจุดสูบ แล้วมองหยานปู้กุ้ย “คุณไม่จุดสูบ?”