"แกยังจะคิดไปหาคู่เมียอีกเหรอ? ไปหาที่ไหนได้ ฮ่า ๆ ๆ..."
ชาจู่ยังคงหัวเราะเยาะเย้ยอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ชวีต้าเหมาเจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติ เขาตะโกนเรียกเพื่อนบ้านในลานว่า "รีบส่งฉันไปโรงพยาบาลเร็ว!"
แต่ผู้คนในลานกลับไม่ไยดีเลยแม้แต่น้อย
ชาจู่ตีชวีต้าเหมาปีละหลายครั้งขนาดนี้ ก็ไม่เห็นต้องไปโรงพยาบาลสักครั้ง นี่ชวีต้าเหมาคงจะคิดมากไปเองแน่ ๆ!
ซูเหวินมองฝูงสัตว์ทั้งลาน ในใจก็ยิ่งเย้ยหยัน เย็นชากันขนาดนี้แล้วยังกล้าพูดว่าเป็นเรือนสี่ประสานต้นแบบของหนานหลัวกู่เซี่ยงอีกหรือ?
ในเรื่องนี้ผู้อำนวยการหวังต้องออกแรงช่วยอย่างมากแน่นอน!
แต่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับซูเหวินเลยสักนิด เขามีทั้งเงินและข้าวของ รวยฟรีแล้ว
ที่เหลือก็แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุข เขามองพวกเขาด้วยท่าทีเหมือนดูหนังดูละคร
ในตอนนั้นเอง อีจงไห่ก็เดินออกมา มองดูฉากที่วุ่นวาย ก่อนจะเหลือบมองซูเหวินอย่างแผ่วเบา เห็นเขากำลังแปรงฟันอย่างสบายอารมณ์ ไม่มีท่าทีจะเข้ามายุ่งเลย
เขาจึงทำท่าทางเป็นผู้เฒ่า เอามือเท้าเอวเดินเข้าไป
"ชวีต้าเหมา แกส่งเสียงร้องอะไรแต่เช้าตรู่?"
ยังคงเป็นวิธีเดิม ๆ กล่าวหาไปก่อน แล้วค่อยว่ากันทีหลัง
ตอนนี้ชวีต้าเหมาเจ็บจนหน้าซีด เขาชี้ไปที่ชาจู่พร้อมพูดว่า "เป็นชาจู่ที่ตีฉัน!"
อีจงไห่สูดจมูกอย่างเย็นชา "คนมากมายขนาดนี้ ทำไมชาจู่ถึงได้แต่ตีแกเล่า ลองหันกลับไปมองตัวเองบ้างไหม?"
ซูเหวินฟังแล้วก็ขำออกมา "ฉึก" พ่นยาสีฟันในปากทิ้ง ทั้งคลาสสิก ทั้งเชยจริง ๆ!
ครูในโรงเรียนก็สอนนักเรียนแบบนี้แหละ!