ลู่ชางเหิงเพิ่งก้าวออกจากโรงย้อมผ้า ก็พลันได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ร่างกายชะงัก หันขวับไปทางด้านหลังทันที
เหล่านักสู้ฝีมือดีด้านหลังก็พากันหันมองไปยังโรงย้อมผ้าเก่าๆ เช่นกัน
“สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว กลับไป!”
ลู่ชางเหิงพูดกับหมอู่
หมอู่พยักหน้า ถึงเขาจะติดตามตระกูลหลิว แต่ภารกิจอันตรายขนาดนี้ใครเล่าจะอยากไปทำ?
กลุ่มคนรีบวิ่งกลับไปยังโรงย้อมผ้า พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นศพนอนเกลื่อนพื้นเต็มไปหมด!
ท่านหลิวซึ่งแทบจะหมดลมหายใจอยู่แล้ว พอเห็นหมอู่กลับมา ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เร็ว…เร็ว…พาข้าไปโรงพยาบาล ข้าถูกยิง!”
หมอู่รีบเข้าไปประคองท่านหลิวขึ้นมาทันที แล้วถามด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”
ท่านหลิวพูดเสียงขาดๆ หายๆ “พวกนี้ไม่มีสัจจะ พวกมันยิงก่อนต่างหาก!”
แต่ใครจะรู้ จินเอ้อเอามือกุมท้องไว้ พลางด่าเสียงดังลั่น “บ้า! ใครกันแน่ที่ลงมือก่อน!
ถ้าไม่ใช่เพราะข้าตอบโต้ทัน ป่านนี้ข้าคงตายไปแล้ว!
ฮ่าๆ ไอ้แก่ ต่อให้เจ้าคิดจะเล่ห์เหลี่ยมอะไร ก็คงไม่คิดว่าข้าจะพาลูกน้องมาด้วยหรอก!”
ท่านหลิวรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะตายเต็มที เขาไม่แยแสแล้วว่าใครจะยิงก่อน ตอนนี้แบบแปลนถูกเผาไปแล้ว ภารกิจก็ไม่ต้องทำอีก!
สิ่งที่เขากังวลที่สุดตอนนี้ก็คือตัวเขาเอง!
รีบพาเขาไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!
เขายังไม่อยากตาย!
“พาข้าไปโรงพยาบาลก่อน ข้าจะตายอยู่แล้ว!”
ท่านหลิวพูดอย่างร้อนรน
หมอู่รีบส่ายหน้า “บาดแผลปืนแบบนี้ ถ้าพาคุณไปโรงพยาบาลจะมีเรื่องยุ่งตามมาแน่ คุณทนอีกสักนิดนะ ผมรู้จักคลินิกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เก่งเรื่องรักษาบาดแผลพวกนี้มาก!”