“เจ้า...เจ้า!!!”
อีจงไห่โกรธจนหน้าอกอึดอัด เขาจ้องซูเหวินเขม็ง อยากจะพุ่งเข้าไปเอาชีวิตให้รู้แล้วรู้รอด!
ที่เขาไม่มีลูกเป็นเพียงแค่ภาพลวงตา เขามีตงซวี่และปังกั่งอยู่แท้ๆ!
เจ้าไม่รู้อะไรเลยแล้วมาพูดมั่วอยู่ที่นี่ ฉันอยากจะฉีกปากเจ้าให้ขาด!
อีจงไห่โกรธจัด ชาจู่เป็นคนแรกที่กระโดดออกมา ดวงตาเย็นชา “ไอ้หนูเอ๊ย! พูดกับผู้เฒ่าคนที่หนึ่งแบบนี้ได้ยังไง? ฉันว่าเจ้ากำลังคันหนัง!”
พูดจบชาจู่ก็ชกหมัดตรงไปที่ซูเหวิน
อีจงไห่คือพ่อบุญธรรมของเขา ไม่อนุญาตให้ใครมาดูหมิ่นแบบนี้!
หลิวไห่จง เจียตงซวี่ ลิ่วเกน เห็นเหตุการณ์ชัดเจน แต่ไม่มีใครเข้าไปขัดขวาง
ซูเหวินไม่หลบไม่เลี่ยง ยกมือขึ้นปัดหมัดที่ชาจู่พุ่งเข้ามาได้อย่างง่ายดาย
วินาทีที่กำปั้นชนกับฝ่ามือ ชาจู่รู้สึกเหมือนชกไปบนเหล็กกล้า ข้อมือถูกแรงสั่นสะเทือนจนกล้ามเนื้อและข้อต่อเจ็บแปลบขึ้นมา!
“แค่นี้เองหรือ?”
ซูเหวินสัมผัสถึงพลังโจมตีของยอดนักสู้ประจำเรือนสี่ประสานได้จริงๆ ที่แท้ก็แค่นี้เอง!
ซูเหวินพลิกข้อมือคว้าหมัดที่ชาจู่ชกมา หันข้างแล้วทุ่มหลัง ทำให้ชาจู่ร่างใหญ่ลอยกระเด็นออกไปสองเมตร "ปัง!" เสียงดังสนั่นพื้น!
ทุกคนเบิกตากว้าง ชาจู่ที่โอ้อวดเก่งกาจที่สุดในลาน กลับถูกจัดการได้ง่ายดายขนาดนี้เลยหรือ?
ชาจู่นอนแป้งกับพื้นเหมือนสุนัขตาย ขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย!
อีจงไห่รูม่านตาหด เขาเลี้ยงชาจู่มาตั้งแต่เล็ก ชาจู่เป็นพ่อครัวไม่เคยขาดน้ำมันอาหารดีๆ แถมยังไปเรียนมวยปล้ำกับอาจารย์ที่สะพานฟ้าอีก