"อย่ายืนกันเลย เรานั่งกินข้าวคุยกันไปพลางๆ"
เปาเฉียนเวย สมกับที่ทำธุรกิจนี้ได้ รู้จักกาลเทศะ มีเส้นสาย จัดการทั้งฝ่ายซื้อและฝ่ายขายได้เรียบร้อย
"ได้!"
ซูเหวิน ตามคนทั้งสองเข้าไปในห้องส่วนตัวเล็กๆ
ร้านอาหารเล็กๆ แบบนี้ ก็ทำได้แค่นี้แหละ
เปาเฉียนเวย สั่งอาหารตามบ้านสองสามอย่างอย่างรวดเร็ว ระหว่างรออาหาร เปาเฉียนเวย ก็เริ่มแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน
"ท่านนี้คือคุณป้าฮวง รู้สึกว่าตัวเองอายุมากแล้วเริ่มไร้แรง ถ้าอยากขายตำแหน่งงานออกไป แล้วใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างสงบสุข"
"ท่านนี้คือซูเหวิน อาศัยอยู่ที่หนานหลัวกู่เซี่ยง"
ซูเหวิน พยักหน้าให้คุณป้าฮวง "สวัสดีครับคุณป้าฮวง"
"เออ สวัสดีจ้ะ"
ทั้งสองคนทำความรู้จักกัน
เปาเฉียนเวย พูดต่อ "ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างเต็มใจ งั้นเรามาคุยเรื่องราคากัน แต่ไม่ต้องรีบร้อน เรามากินอะไรกันก่อน อุ่นท้องไว้ก่อน"
ทั้งสามคนไม่มีใครขัดข้อง
พออาหารมาครบ ทั้งสามคนก็เกรงใจกันสักพัก แล้วก็เริ่มลงตะเกียบ กินไปคุยไปจนเกือบอิ่ม จึงเริ่มเข้าสู่ประเด็นหลัก
บางทีอาจเพราะดื่มไปนิดหน่อย คุณป้าฮวง ไม่ได้เกร็งเหมือนตอนมาแรกๆ แล้ว
เขาพูดกับซูเหวิน ว่า "หนุ่มน้อย ตำแหน่งในโรงงานรีดเหล็กนี่ เป็นโรงงานใหญ่ของรัฐ มีหลักประกัน ข้าลองไปสอบถามมาดูแล้ว อย่างต่ำก็ต้องแปดร้อยหยวน แล้วยังหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ข้าทำงานในโรงงานรีดเหล็กมาครึ่งชีวิต ตำแหน่งของข้าถือว่าว่างงานพอสมควร แต่ข้าต้องบอกเจ้าให้ชัด
ตำแหน่งนี้ไม่มีทางเลื่อนขั้นมากมายนัก ถ้าเจ้าอยากได้จริงๆ ให้เงินเก้าร้อยหยวน เจ้าว่าไง?"