อีจงไห่ยิ่งคิดยิ่งดีใจ มองไปที่ห้องโถงของลานกลางที่ปิดไฟอยู่ แล้วพึมพำเสียงเบา
“เหอต้าชิงเอ๋ย เหอต้าชิง! คิดไม่ถึงว่าที่ส่งไปให้ลูกหลานจะถูกข้าแอบยักยอกไว้หมดแล้วสินะ!
ลูกชายของเจ้าเดี๋ยวนี้ถูกสอนให้เป็นคนหัวดื้อ ไม่มีวันได้เมีย!
สายเลือดตระกูลเหอนั้นขาดแน่นอน ข้าพูดได้เลย!”
อีจงไห่ขว้างที่จับบุหรี่ในมือลงพื้นด้วยความแค้น แล้วหมุนตัวเข้าบ้านไป
ในเวลานี้ ที่ห้องโถงของลานกลาง เหอยู่จู้นอนจ้องเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า
ตั้งแต่ฉินหวยหรูกลับบ้านเกิด เขาก็รู้สึกว่าชีวิตไร้รสชาติ
แม้แต่งานฝีมือที่ชอบที่สุดก็ไม่ได้ทำ กลางคืนอันยาวนาน ใจไม่เป็นสุขเลย!
...
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ เสียงไก่ขันดังขึ้น วันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น
“น้องศิษย์ ตื่นได้แล้ว”
ได้ยินเสียงเรียกของลู่เฉียนเฉียนอยู่นอกประตู ซูเหวินก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
เมื่อก่อนอาหารเช้าของเขามักจะซื้อกินตามแผงลอยข้างถนน
แต่ตอนนี้มาอยู่ที่บ้านอาจารย์ พี่ศิษย์สาวเป็นคนทำอาหารเช้าให้ทุกวัน
เขาพบว่าฝีมือการทำอาหารของพี่ศิษย์สาวไม่เลวเลย ตราบใดที่วัตถุดิบเพียงพอ อาหารที่ทำออกมาก็แทบไม่ต่างจากร้านกับข้าวทั่วไป
ผู้หญิงแบบนี้ในสายตาเขาถือเป็นคะแนนบวก!
ชาติก่อนเขากินแต่อาหารเดลิเวอรี อาหารตามร้าน ต่อให้ทำอาหารเองก็เป็นแค่อาหารสำเร็จรูปง่าย ๆ เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
มีพี่ศิษย์สาวผู้ขึ้นได้ลงได้แบบนี้ดูแล ชาตินี้เขาก็จะอยู่อย่างสุขสบายแล้ว เขายิ่งจริงจังกับการแต่งงานกับพี่ศิษย์สาวมากขึ้นทุกที!
“ได้!”
ซูเหวินแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมา ไม่ได้ล้างมือ หยิบขนมปังแผ่นที่เพิ่งทำเสร็จขึ้นมากัดคำหนึ่ง