เปาเฉียนเวยพาซูเหวินตรงไปที่แผนกจัดการห้องของโรงงานรีดเหล็ก
ในยุคนี้ บ้านส่วนใหญ่ของโรงงานถูกแบ่งให้กับนักเรียนเทคนิคที่เพิ่งจบหรือทหารปลดประจำการ คนงานทั่วไปไม่มีทางได้
โรงงานรีดเหล็กมีคนงานหลายพันคน ยังไงก็ไม่ถึงคนใหม่ ซูเหวินมองออกว่าเปาเฉียนเวยเป็นคนมีเส้นสายกว้างขวาง เลยให้เขาช่วยลองดู
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงแผนกจัดการห้องของโรงงานรีดเหล็ก เปาเฉียนเวยเปิดประตูเดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย
พอทั้งสองเข้าไปในห้อง ก็ได้กลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ หัวหน้าแผนกกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน
เงยหน้ามองเห็นเป็นเปาเฉียนเวย ใบหน้าก็ยิ้มแย้มอย่างคุ้นเคยทันที: “เหล่าเปา วันนี้ว่างยังไงมาที่นี่ได้ล่ะ?”
“หัวหน้าหวาง ผมพาน้องชายมาฝากฝากเรื่องนิดหน่อย”
เปาเฉียนเวยยิ้มแล้วขยับตัวไปด้านข้าง ผลักซูเหวินไปข้างหน้า “นี่คือพนักงานใหม่ของโรงงาน ซูเหวิน อยากขอห้องพักจากแผนกสักห้อง”
พอได้ยินว่ามาขอห้องจัดสรร สีหน้าหัวหน้าหวางก็ดูเรียบลง วางปากกาลงแล้วแสดงสีหน้าลำบากใจ
“เหล่าเปา ไม่ใช่ว่าฉันไม่ช่วย แต่ห้องของโรงงานตอนนี้แบ่งหมดแล้ว ไม่มีห้องว่างแม้แต่ห้องเดียว
ให้เจ้าน้องกลับไปรอก่อนได้ไหม?
อีกอย่าง เจ้าน้องเพิ่งเข้าโรงงาน ไม่ใช่ทั้งทหารปลดประจำการ หรือมีความดีความชอบอะไร ตามระเบียบแล้วยังไงก็ไม่ติดอันดับการแบ่งห้อง!”
เปาเฉียนเวยไม่รีบร้อน ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้หัวหน้าหวาง แล้วหยิบธนบัตรสิบหยวนสีดำใบใหญ่ออกมาห้าใบวางลงบนโต๊ะ
“หัวหน้าหวาง ช่วยผ่อนผันหน่อย น้องคนนี้ปีนี้จะแต่งงานแล้ว ตั้งเนื้อตั้งตัว การมีบ้านเป็นเรื่องใหญ่ โรงงานเราใส่ใจเรื่องใหญ่ของพนักงานเสมอ จะให้เขาหาที่จัดงานมงคลไม่ได้ก็ไม่ดีใช่ไหม
ช่วยหาห้องให้หน่อย ลำบากหน่อยนะ!”