รอจนฉินหวยหรูทำอาหารเช้าเสร็จ เจียจางซื่อที่ได้กลิ่นอาหารก็กระโดดลงจากเตียงทันที!
นางปัดผ้าห่ม ใส่รองเท้าลากๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะทันที คนผู้นี้มีกฎเหล็กประจำตัวว่า อะไรก็สำคัญไม่เท่ากิน!
แม้พรุ่งนี้จะตาย วันนี้ก็ต้องกินให้อิ่ม!
“ตงซวี่ รีบลุกขึ้นมากินข้าว!”
เจียจางซื่อกำขนมปังข้าวโพดไว้ในมือ ตะโกนเรียกเจียตงซวี่ เจียตงซวี่ที่ได้ยินเสียงเรียกก็เดินออกมาอย่างไม่เต็มใจ
ทุกวันมีแต่ขนมปังข้าวโพดกับผักดอง กินจนเบื่อแล้ว!
กินดีๆ สักมื้อไม่ได้หรือไง?
แค่แป้งแผ่นใหญ่ห่อเนื้อ เนื้อนึ่ง เกี๊ยวซ่า เกี๊ยวน้ำก็ยังอิ่มท้องได้!
เจียตงซวี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะคีบผักดองเข้าปากคำหนึ่ง แล้วทำปาก “จุ๊บ” พร้อมถอนหายใจ “ไม่อร่อยเอาเสียเลย!”
เจียจางซื่อที่กำลังดื่มโจ๊กข้าวโพดอยู่ได้ยินคำพูดนี้ก็เงยหน้าจากชาม แล้วด่าเจียตงซวี่กระจาย
“ไม่อร่อย?! ข้าเห็นว่าแกยังหิวไม่พอ!!!
เมื่อไหร่ที่แกหิวจนท้องติดหลัง เมื่อนั้นแกจะรู้ว่าการได้กินอิ่มเป็นเรื่องดีแค่ไหน!”
ได้ยินเจียจางซื่อบ่น เจียตงซวี่กลับไม่สะเทือน “แม่ ผมให้แม่เดือนละ 5 หยวน แม่บอกว่าเก็บไว้ให้ผมแต่งเมีย ตอนนี้ผมแต่งเมียแล้ว
เงินนั่นเมื่อไหร่จะคืนผม?”
เจียจางซื่อฟังแล้วก็ตื่นตัวทันที กฎเหล็กข้อที่สองของนางคือ เงินที่เข้าตัวเองไปแล้วก็เป็นของตัวเอง อย่าถามว่ามันมาได้ยังไง!
“แกจะเอาเงินไปทำไม?”
เจียจางซื่อมองลูกชายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร