ซูเหวินเดินผ่านตรอกที่ไม่มีผู้คน ก็หยิบอาหารกระป๋องหลายกล่องออกมาจากมิติติดตัว
มีทั้งกระป๋องเนื้อและกระป๋องผลไม้ หน้าหนาวแบบนี้ได้กินผลไม้สดสักคำนี่สิถึงจะฟิน!
ซูเหวินเคาะประตู ไม่นานพี่ใหญ่ลู่เฉียนเฉียนก็มาเปิดประตู
ซูเหวินยื่นอาหารเช้าและอาหารกระป๋องในมือให้ลู่เฉียนเฉียน "พี่ใหญ่ ตอนมาซื้ออาหารเช้ามา ให้ท่านอาจารย์กับพี่ใหญ่ลองชิมครับ"
"อื้ม"
ลู่เฉียนเฉียนรับอาหารเช้าและอาหารกระป๋องไว้ ก็ได้ยินพ่อตะโกนมาจากข้างหลัง "เฮ้ กระป๋องผลไม้! ของหายากแบบนี้เนี่ย!
ลูกไปเปิดให้พ่อหน่อย พ่อจะได้กินผลไม้หน้าหนาวบ้าง!"
"รู้แล้วค่ะ"
ลู่เฉียนเฉียนอุ้มของเดินออกไป
ลู่ชางเหิงมองไปทางซูเหวิน "ลูกศิษย์คนนี้ไม่เลว ยังรู้จักมาทำความเคารพอาจารย์ด้วย! ไปย่อเข่าบนลานทรายนั่นก่อนหนึ่งชั่วโมง วันนี้ข้าจะสอนของใหม่ให้!"
"ครับ!"
ซูเหวินเดินไปที่ลานทรายข้าง ๆ ย่อเข่าตามท่าที่อาจารย์สูงวัยสอนไว้เมื่อวาน ไม่นานความรู้สึกลึกลับนั้นก็กลับมาอีกครั้ง!
ลู่ชางเหิงรีบวิ่งไปที่ห้องครัว เห็นลูกสาวจัดซุปพริกไทยร้อนกับซาลาเปาไว้ ก็จัดการกินอย่างเอร็ดอร่อย
"อื้ม รสชาตินี่ใช้ได้ เพิ่งออกจากหม้อ!"
ลู่เฉียนเฉียนกินอาหารอย่างสง่างามกว่า กินซาลาเปาหนึ่งคำ ซุปหนึ่งช้อนอย่างสุขุม
"เปิดกระป๋องผลไม้สักกระป๋องสิ เราจะได้ชิมของแปลกใหม่กันบ้าง!"
ลู่เฉียนเฉียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เปิดออก เพราะในใจก็อยากกินเหมือนกัน
เทลูกพีชสดในกระป๋องออกมา ลู่ชางเหิงคีบชิ้นหนึ่งเข้าปาก ความหวานของผลไม้ก็แผ่ซ่านในปากทันที