“พ่อคะ นี่คือเครื่องรางที่หนูเย็บให้พ่อ พ่อพกไว้นะคะ!”
ลู่เฉียนเฉียนคล้องเครื่องรางสีแดงให้ลู่ชางเหิง พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ลูกสาวพ่อคิดมากจริง ๆ”
ลู่ชางเหิงมองเครื่องรางด้วยรอยยิ้มที่พอใจ
ไม่นานนัก ภายนอกเริ่มมืดลง ลู่ชางเหิงหยิบมีดสั้นที่คุ้นเคยขึ้นมา
เขาหมุนมีดในมืออย่างชำนาญก่อนจะเก็บเข้าปลอกแขน มือทั้งสองข้างของเขาดูเป็นธรรมชาติและคล่องแคล่ว ไม่มีใครรู้เลยว่าในปลอกแขนยังซ่อนมีดสั้นอีกเล่ม!
ช่างน่าทึ่งจริง ๆ!
“เอาล่ะ ฉันไปก่อน ไม่ต้องส่งหรอก”
ลู่ชางเหิงผลักประตูออกจากห้อง เดินออกไป แล้วจู่ ๆ เขาก็เร่งฝีเท้า ร่างกายพลันลอยขึ้นจากพื้น
ก้าวแรกเหยียบบนโต๊ะหินในลานบ้าน ก้าวที่สองก็เหยียบขอบกำแพง ในเวลาชั่วพริบตา ร่างกายทั้งร่างก็ลอยข้ามกำแพงออกไปอย่างเงียบเชียบราวกับควันบาง ๆ!
ฝีมือนี้ทำให้ซูเหวินตะลึง!
อาจารย์ของเขาเก่งกาจจริง ๆ!
เมื่อซูเหวินเลียนแบบท่าทางของลู่ชางเหิงปีนข้ามกำแพงออกมา ลู่ชางเหิงก็รออยู่แล้ว
“แกเป็นลูกศิษย์ฉัน ยังคิดจะสะกดรอยตามฉันอีกเหรอ? คิดว่าเป็นไปได้หรือไง?”
ลู่ชางเหิงมองซูเหวินพร้อมรอยยิ้ม “อย่าตามฉันอีกเลย ดูแลเฉียนเฉียนให้ดีต่างหากเป็นเรื่องสำคัญ!”
ลู่ชางเหิงเดินกอดอกไปตามถนน แล้วหายไปจากสายตาของซูเหวินในไม่ช้า เหลือเพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ
หืม? กลิ่นหอม?
“วืด!”