หลังจากตามเปาเฉียนเวยไปที่สำนักงานเขตย่อยเพื่อจดทะเบียนบ้าน ตอนนี้ลานตะวันตกเฉียงใต้ของลาน 95 หนานหลัวกู่เซี่ยงก็มีผลทางกฎหมายแล้ว
เปาเฉียนเวยมองซูเหวินแล้วพูดว่า "อีกไม่นานก็จะถึงปีใหม่แล้ว อากาศหนาวจัดจนลงมือก่อสร้างไม่ได้ รอผ่านปีไปก่อนเถอะ พอผ่านปีไป ฉันจะให้ช่างไปตามหานายที่ลาน"
"ได้ ไม่มีปัญหา พี่เปา นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ไปกินข้าวธรรมดา ๆ ด้วยกันสักมื้อไหม"
ซูเหวินเอ่ยชวน เปาเฉียนเวยคนนี้ปากหวานเข้าหูคน บางทีต่อไปอาจยังต้องใช้เขา การเลี้ยงข้าวสักมื้อเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีก็เป็นเรื่องดี
"ได้สิ น้องชาย นายช่างเกรงใจจริง ๆ"
เปาเฉียนเวยวันนี้ได้เงินมามากมาย อารมณ์ดีมาก ตามซูเหวินไปที่สุยอวิ๋นโหลว อาหารหูหนานของที่นี่ใช้ได้ ทำให้ซูเหวินได้ลิ้มรสแปลกใหม่ด้วย
พอถึงตอนจ่ายเงิน ซูเหวินเพิ่งรู้ว่าเปาเฉียนเวยจ่ายเงินไปแล้ว เปาเฉียนเวยหัวเราะว่า "น้องชาย ฉันได้กำไรจากนายตั้งมาก เลี้ยงข้าวนายสักมื้อก็ยังไหว"
ซูเหวินก็เริ่มมองเปาเฉียนเวยสูงขึ้นอีกหน่อย ไอ้หมอนี่รู้จักก้าวหน้า รู้จักถอยหลัง รู้จักได้รู้จักเสีย พอได้เงินมาก็ยอมใช้เงินออกมา เป็นเพื่อนที่คบได้
"ได้ พี่เปา นายถูกนิสัยฉัน ต่อไปมีเรื่องจะมาหานายอีก"
เปาเฉียนเวยยิ้มรับคำ "ไม่มีการปัญหา เรื่องที่พี่ทำได้จะทำให้แน่นอน!"
พูดจบทั้งสองก็แยกย้ายกันไป
คนแบบนี้ที่ทำให้ลูกค้ากลายเป็นเพื่อนได้เก่งจริง ๆ เห็นชัดว่าเอาเงินนายไป แต่นายกลับไม่รู้สึกว่าเสียเปรียบเลย!
นี่ยังเป็นยุค 60 ถ้าเป็นปี 2000 นี่คือยอดพนักงานขายชัด ๆ!