ตอนนี้เจียจางซื่ออายุ 40 ปี สวมเสื้อแจ็กเก็ตฝ้ายสีดำทั้งตัว รูปร่างอ้วนท้วม แต่งตัวไม่เรียบร้อยจนดูเหมือนแม่ม่ายหัวเสีย
ครอบครัวอื่น ๆ ก็อยู่กันครบ มีลูกสะใภ้และลูกชายสามคนของบ้านหลิว ลูกสะใภ้และลูกชายสามคนของบ้านหยาน ส่วนหยานเจี๋ยตี้ยังไม่เกิดตอนนี้
ข้างๆ ชาจู่มีเหออวี่สุ่ยตัวบางนั่งอยู่ ตอนนี้เพิ่งอายุ 14 ปี ควรจะเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น
ผู้ใหญ่บ้านสามคนคืออีจงไห่อายุ 39 ปี หลิวไห่จงอายุ 38 ปี และหยานปู้กุ้ยอายุ 38 ปี ต่างก็เป็นแค่วัยกลางคน ยังนับเป็นคนแก่ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ข้างหลังพวกเขามีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่ น่าจะเป็นยายหูหนวก ข้าง ๆ มีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ น่าจะเป็นภรรยาของอีจงไห่
ตอนนี้พวกเธอยังสาวอยู่ ยังไม่แก่เท่าตอนในละครโทรทัศน์เริ่มเรื่อง
“ไอ้หน้าใหม่ ใช่แล้ว พูดถึงแกไง! แกมองอะไรนักหนา!
ยังไม่ลุกขึ้นมายืนข้างหน้าอีก!”
หลิวไห่จงพุงป่องวางท่าเป็นผู้นำ
อีจงไห่สีหน้าเคร่งขรึม ใจเย็น ๆ ยกแก้วชาเหล็กขึ้นจิบชาไปคำหนึ่ง ตอนนี้ยังไม่ต้องให้เขาลงมือ หลิวก็จัดการได้แล้ว!
“แกเป็นใครกัน? มาออกคำสั่งใส่อะไร?”
ซูเหวินไม่สะเทือนแม้แต่น้อย ตอบโต้หลิวไห่จงกลับไปทันที
“เฮ้ย! ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านประจำลานหลัง เป็นช่างตีเหล็กชั้นห้าแห่งโรงงานรีดเหล็ก แกลังไม่ฟังคำสั่งหัวหน้าหรือ?!”
หลิวไห่จงโมโหทันที เขาเอาแต่พึ่งอำนาจนี่แหละมาอวดเก่ง
“ข้าเช่าลานหน้า” คำพูดประโยคเดียวของซูเหวินทำให้หลิวไห่จงพูดไม่ออก ก็เขาพูดถูกนี่นา!